Κυριακή, 17 Ιουλίου 2011

Απόσπασμα από το βιβλίο: Το αιώνιο τώρα της Μαρλέν Διονυσίου

Ο χρόνος είχε σταματήσει να ρέει.
Τα ρολόγια έμοιαζαν άχρηστα, γελοία κατασκευάσματα που έλιωναν και έσταζαν σαν κεριά σε πίνακα του Νταλί.
Τα περιθώρια εξαφανίστηκαν.
Τα οριζόντια και τα κάθετα επίπεδα γλίστρησαν και έσμιξαν ερωτικά το ένα μέσα στο άλλο.
Η οχλαγωγία έγινε πολυφωνία, έγινε αρμονία και μουσική της φύσης.
Η αντίληψη των πραγμάτων πήρε άλλη πολυδιάστατη έννοια.
Τα μεγέθη μεταλλάχθηκαν.
Το πάνω έγινε κάτω.
Το μπρος έγινε πίσω.
Το εδώ έγινε εκεί.
Το χθες έγινε σήμερα.
Το σήμερα, χθες.
Το πριν, το τώρα, το μετά, έγιναν ένα αιώνιο τώρα!
Ο πύργος της Βαβέλ γκρεμίστηκε.
Όλα μα όλα μιλούσαν την ίδια γλώσσα. Κι ήταν τόσο αρμονικά ισορροπημένα.

Κι ύστερα, έτσι απρόσμενα όλα άλλαξαν και πάλι. Οι ευθείες καμπυλώθηκαν. Οι ταλαντώσεις άλλαξαν. Οι τέλειες στιγμές έχασαν την ευθεία επαφή τους. Τα μεγέθη πήραν το συνηθισμένο σχήμα και έννοια τους. Το άπαν, το άπειρο, το αιώνιο και το αέναο διαρκεί τελικά τόσο λίγο, σε αριθμητά μεγέθη.
«Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί το αέναο φως να μοιάζει τόσο με το άπειρο σκοτάδι...Η ευθεία είναι πάντα η συντομότερη οδός.» Σκέφτηκε μέσα της η Αγγελική.
Πως κατορθώθηκε σιγά-σιγά να αλλάξει η συχνότητα και οι ευθείες να γίνουν καμπύλες!; Τα στίγματα της δημιουργίας να γίνουν παχυλή καμπυλωτή ύλη. Η ενέργεια να διοχετευθεί ανισομερώς. Και να κινείται πια ανισομερώς και να φτιάχνει καινούργιες καμπύλες, καινούργιες ευθείες, άλλες ταλαντώσεις, άλλες συχνότητες. Και να διαχωρίζει το παντοτινό, το διαρκές, το αιώνιο και να το κάνει χθες, σήμερα, αύριο.
Και το μηδέν να μοιάζει πλέον αριθμός μέτρησης. Σημείο έναρξης της αρίθμησης. Να παίρνει την έννοια του ‘τίποτε’, ενώ η ονομασία του και μόνο δεν καθορίζει το τίποτε. Ούτε και το σχήμα του.
Τίποτε, θα έπρεπε να είναι το ‘δεν’. Ή το ‘μη’. Αν θυμόταν καλά δυο αρνήσεις καθορίζουν μια κατάφαση. Πως μπορεί λοιπόν το μη μπροστά από το δεν να δηλώνει τη μη ύπαρξη; Το μηδέν, που είναι το ‘μη’ ‘δεν’, μήπως καθορίζει ακριβώς το αντίθετο;
Μήπως καθορίζει τα πάντα;
Μιας και το αντίθετο του τίποτε, είναι τα πάντα;
Αν όμως το μηδέν είναι τα πάντα, το είναι, τότε ίσως όλα ξεκίνησαν να μετρούν λάθος.
Δεν ξεκινά η μέτρηση από το τίποτε αλλά μέσα από το είναι. Μέσα από τα πάντα! Ένας ολοστρόγγυλος τέλειος κύκλος που εμπεριέχει τις έννοιες και τα μεγέθη και που κρατά ίσες τις αποστάσεις του κέντρου του από οποιοδήποτε σημείο της περιφέρειας του. Το μη-δεν. Το άπαν. Που ούτε μετρά, ούτε μετριέται.
Το άπαν δεν μετριέται.
Είναι αύταρκες. Μετριέται ότι εμπεριέχεται στο παν και τείνει να γίνει ‘μη-δεν’ Σαν τον άσχημο και γέρο έρωτα του Αναξαγόρα...Το μηδέν, δεν έχει ανάγκη σύγκρισης αριθμητικής, καθώς και μέτρησης.
Και αν προσθέσεις στο ένα το μηδέν, θα ‘χεις και πάλι ένα. Καμία αριθμητή μεταβολή. Όπως και στο δυο, στο τρία ...και σε όποιο άλλο αριθμό. Όχι διότι προσθέτεις το τίποτα, αλλά γιατί προσθέτεις τα πάντα, που εμπεριέχονται στα πάντα. Εμπεριέχονται στο ένα, καθώς και στο δυο και σε όποιο άλλο μέγεθος σκεφτείς.
Πως να αλλάξει ένα μέγεθος όταν του προσθέσεις κάτι που ήδη περιέχεται σε αυτό;
Μας έπεισαν πως, ένα και ένα κάνουν δυο. Τώρα μπορούν να μας πείσουν για ότι άλλο θέλουν.
Οι εντυπώσεις συνέχιζαν τις καταγραφές στο μυαλό της.

Ούτε που θυμήθηκαν πως αύριο ξημέρωνε Δευτέρα και πως έπρεπε να βρίσκονται και οι δυο πίσω στη πραγματικότητα της ζωής τους...

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΧΟΛΕΡΑΣ ( Γκαμπριελ Γκαρσια Μαρκες )

"Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέπτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν αλλά γι' αυτό που σημαίνουν.

Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια μας, χάνουμε 60 δευτερόλεπτα φωτός. Θα συνέχιζα ο΄ταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμούνταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα, αλλά και την ψυχή μου.

Θεε μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα με ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι και ένα τραγούδι του Σεράτ θα ήταν η σερενάτα που θα τη χάριζα στη Σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρυα μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο απ'τα αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή...
Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μια μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν που νομίζουν οτι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται. Στους γέρους θα έδειχνα ότι τον θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατεία, αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από εσάς τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά.

Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από εσάς, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ' αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς, θα πεθαίνω.

Να λές πάντα αυτό που νοιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα σ' αγκάλιαζα και θα σου 'δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' έβλεπα, θα έλεγα ότι σ'αγαπώ και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα 'θελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ και ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.
Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν' το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί (όπως θα έλεγα εγώ:η μεταμέλεια φοράει ξυλοπάπουτσα, σύμφωνα με τον Ρίτσο) και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μία τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγνώμη", "συγχώρεσε με", "σε παρακαλώ", "ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

Κανείς δε θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ' τον Κύριο η δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για 'σένα.


Αν δεν το κάνεις σήμερα, αύριο θα είναι όπως και χθες. Κι αν δεν το κάνεις ποτέ, δεν πειραζει."

Οι ήρωες πεθαίνουν από αγάπη....

πείσμα...

Να φύγεις... Να ξεφύγεις... Απο που? Απο ποιόν? Απο σένα? Απο μένα? Για ένα πείσμα? Εδώ θα μείνω... Εδώ είμαι... Εδώ θα είμαι... Πείσμα εσύ... Πείσμα κι εγώ... Θα σε κοιτάζω... Στην ψυχή σου βαθειά... Θα σε κοιτάζω... Και θα σε αγκαλιάζω... Κάθε που θα σε ...ψάχνω και θα με ψάχνεις... Θα σε αγκαλιάζω... Κάθε που θα αναζητάς την αγκαλιά μου... Κάθε που θα αναζητάω την αγκαλιά σου... Όσα κομμάτια κι αν γίνω... Όσα κι αν γίνουμε... Ας γίνω θρύψαλα... Ναι... Θρύψαλα... Ας γίνω... Θα γίνω περισσότερα κομμάτια... Θα με βλέπεις σε περισσότερα κομμάτια... Θα με νιώθεις σε περισσότερα κομμάτια... Ας είναι πιο μικρά... Θα είναι πάλι δικά μου... Θα είμαι παντού... Μέσα σου... Δίπλα σου... Και γύρω σου... Σε πείσμα των καιρών... Σε πείσμα δικό μου... Και δικό σου... Εγώ το πείσμα...

..Έρωτας σαν βροχή της Λένας Μαντά..


Ένα γράμμα που γράφει καποια στιγμή η ηρωίδα
αλλά που δεν στέλνει ποτέ..

<<Έρωτας σαν βροχή...Όχι σαν καταιγίδα...σαν βροχή...Να φεύγει και να έρχεται...Να δυναμώνει και να χαμηλώνει...Να δροσίζει και να πνίγει...Ν`απορροφάται από τη γη, να χάνεται...Πωσ έζησα έτσι; Γιατί δέχτηκα κάτι μισό για μένα; Γιατί προσπά9ησα να κρατήσω στισ χούφτες μου κάτι, που ήξερα οτι 9α μου δώσει μόνο μια ψευδαίσ9ηση δροσιάσ και μετά
9α μ`αφήσει πιο διψασμένη από πριν, με τα χείλη ξερά και την καρδιά στεγνή;

Πωσ μπόρεσα να δεχτώ να συμπληρώνω τη βροχή με τα δάκρυα μου,για κάτι που γνώριζα οτι ήταν μάταιο;


Είδα χιλιάδεσ ηλιοβασιλέματα μόνη μου ,ο ήλιοσ βουτούσε στο τίποτα
κι εγώ πνιγόμουν στη μοναξιά...Άκουσα εκατοντάδεσ κεραυνούσ και με φόβισαν λιγότερο από τη σιωπή τησ άδειασ ζωήσ μου...

Μύρισα χιλιάδεσ λουλούδια, αλλά το άρωμα τουσ δεν πλημμύρισε την άοσμη ζωή που ο "έρωτας σαν βροχή" με καταδίκασε να ζήσω...

Γεύτηκα δεκάδεσ εδέσματα, αλλά μόνο πίκρα στα χείλη μου...

Άγγιξα απαλά το κορμί του, κράτησα στη μνήμη της αφήσ μου κά9ε πόντο του σώματοσ του και αγκάλιαζα μόνη μου τον εαυτό μου τισ μοναχικέσ μου ώρεσ, με την ψευδαίσ9ηση πωσ ήταν εκείνοσ που με χάιδευε, έχοντασ τον στα ακροδάχτυλα μου...

Γέλασα δυνατά στην αρχή της ζωήσ μου και συνέχισα να χαμογελώ από συνή9εια, χωρίσ ποτέ τα μάτια μου να πάρουν χρώμα από τα χαμόγελα που ζωγραφίστηκαν στο πρόσωπο μου, αλλά δεν ζέσταναν την ψυχή μου...

Έκλαψα πολύ για δυό ζωέσ,από απελπισία,από λαχτάρα για κάποιον που ήρθε κοντά μου για να μου φέρει την επίγνωση ότι η ευτυχία είναι στιγμές...μόνο στιγμές...
και
οι περισσότερες κλεμμένες...

Ζωγράφισα με φωτεινά χρώματα τισ ώρεσ που ήμουν μαζί του αλλά η πραγματικότητα
ξε9ώριαζε τουσ πίνακεσ μου, όταν δεν τουσ βύ9ιζε στο χρώμα τησ απελπισίασ...

Έγραψα το "σ`αγαπώ" σε χιλιάδεσ χαρτιά και τα έσκισα αμέσωσ μετά, σκορπίζοντας γύρω μου τα κομμάτια τους, όπωσ σκορπισμένη ήταν η ζωή μου...

Πόνεσα τόσο που μάτωσα και την ίδια στιγμή ήμουν εγώ πηγή πόνου για κάποιον που εν γνώσει μου υπέφερε όσο κι εγώ...

Αγνόησα την αγάπη, γιατί δεν ήταν με τουσ δικούσ μου όρουσ...
Καταδίκασα τον εαυτό μου στη μοναξιά,δραπετεύοντασ από τουσ δρόμουσ όπου μπορεί να σε συναντούσα,επιλέγοντασ να φύγω εγώ, "η δυνατή", τη στιγμή που η αδυναμία μου να σε κερδίσω ήταν γραμμένη στον αέρα που ανέπνεα...
Και μετά...μετάνιωσα...Και γύρισα να ψάξω στο παρελθόν αυτό που μου έλειπε στο παρόν, μα δεν υπήρχε τίποτα εκεί για μένα. Η αληθινή αγάπη είχε φύγει...

Την είχα διώξει εγώ...Είχα διώξει ότι άξιζε και είχα κρατήσει το τίποτα...
Δίκαιη τιμωρία...
Κλαίλια

ΕΝΤΕΚΑ ΛΕΠΤΑ-PAULO COELHO (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ)


Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένα πουλί. Στολισμένο με δυο τέλειες φτερούγες και λαμπερό, χρωματιστό και υπέροχο φτέρωμα. Ήταν δηλαδή ένα ζώο φτιαγμένο για να πετάει ελεύθερο και να αιωρείται στον ουρανό, δίνοντας χαρά σε όποιον το παρατηρο...ύσε.
Μια μέρα, μια γυναίκα είδε το πουλί και το ερωτεύτηκε. Έμεινε να κοιτάζει το πέταγμα του με το στόμα ανοιχτό από τη σαστιμάρα, με την καρδιά της να γοργοχτυπάει και τα μάτια της να λάμπουν από συγκίνηση. Την κάλεσε να πετάξει μαζί του και ταξίδεψαν μαζί στον ουρανό μέσα σε απόλυτη αρμονία. Η γυναίκα θαύμαζε, υμνούσε και λάτρευε το πουλί.
Αλλά τότε σκέφτηκε: Μπορεί να θέλει να γνωρίσει μακρινά βουνά! Και η γυναίκα αισθάνθηκε φόβο. Φόβο μην το ξανανιώσει πια αυτό με άλλο πουλί. Και αισθάνθηκε φθόνο, φθόνο για την ικανότητα του πουλιού να πετάει.
Και αισθάνθηκε μοναξιά.
Και σκέφτηκε: Θα στήσω παγίδα. Την επόμενη φορά που θα εμφανιστεί το πουλί, δε θα ξαναφύγει.
Το πουλί που ήταν και αυτό ερωτευμένο, επέστρεψε την επόμενη μέρα, έπεσε στην παγίδα και κλείστηκε στο κλουβί.
Κάθε μέρα η γυναίκα κοιτούσε το πουλί. Ήταν το αντικείμενο του πάθους της και το έδειχνε στις φίλες της, που σχολίαζαν: «Μα εσύ τα έχεις όλα». Όμως άρχισε να γίνεται μια παράξενη μεταμόρφωση: αφού είχε το δικό της πουλί και δε χρειαζόταν πια να το κατακτήσει, έχανε το ενδιαφέρον της. Το πουλί, χωρίς να μπορεί να πετάξει και να εκφράζει το νόημα της ζωής του, πήρε να μαραζώνει, να χάνει την λάμψη του, να ασχημαίνει-και η γυναίκα δε του έδινε πλέον την προσοχή της, μόνο το τάιζε και φρόντιζε το κλουβί του.
Μια ωραία μέρα, το πουλί πέθανε. Η γυναίκα λυπήθηκε πολύ και το σκεφτόταν συνέχεια. Αλλά δε θυμόταν το κλουβί, θυμόταν μόνο τη μέρα που το είδε πρώτη φορά, να πετάει ευχαριστημένο μέσα στα σύννεφα.
Αν παρατηρούσε τον εαυτό της, θα ανακάλυπτε ότι αυτό που τη συγκινούσε τόσο πολύ στο πουλί ήταν η ελευθερία του, η ενέργεια που εξέπεμπαν οι φτερούγες του, όχι το ίδιο του το σώμα.
Χωρίς το πουλί και η δικής της ζωή έχασε το νόημα της και ο θάνατος ήρθε να χτυπήσει την πόρτα της. «Γιατί ήρθες?» ρώτησε το θάνατο.
«ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙΣ ΝΑ ΞΑΝΑΠΕΤΑΞΕΙΣ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΣΤΑ ΟΥΡΑΝΙΑ», αποκρίθηκε ο θάνατος.
«ΑΝ ΤΟ ΕΙΧΕΣ ΑΦΗΣΕΙ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ, ΘΑ ΤΟ ΑΓΑΠΟΥΣΕΣ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΘΑΥΜΑΖΕΣ ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ. ΤΩΡΑ ΟΜΩΣ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ ΕΜΕΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΞΑΝΑΔΕΙΣ.»

ΟΙ 5 ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ


Αυταπάτη Νο1: Να γίνεις πλούσια, δημοφιλής και πανίσχυρη
Η δημοφιλής σπανιόλικη σειρά του 1989 το έλεγε σαφώς και από τον τίτλο της: "και οι πλούσιοι κλαίνε"!
Αυταπάτη Νο2: να βρεις την ελευθερία σου!
Αρχικά, ζητάμε την ελευθερία μας από το ζυγό των γονιών που μας περιορίζουν, κι όμως όταν φεύγουμε από το πατρικό μας, γρήγορα επιστρέφουμε με δάκρυα στα μάτια. Μετά μπορεί να θέλεις να απελευθερωθείς από μια σχέση που δεν σε καλύπτει ή από έναν γάμο που σε περιορίζει. Και πάλι, ελευθερία δεν θα δεις, αν δεν σταματήσεις να είσαι σκλάβα των δικών σου αρνητικών σκέψεων.

Αυταπάτη Νο3: περιμένεις όλα κοπλιμέντα και καθόλου κριτική
Το πολύ το “Κύριε Ελέησον” το βαριέται και ο παπάς. Αν όλος ο κόσμος σου έδινε τα εύσημα για όσα κάνεις, στο τέλος θα έπληττες αφόρητα ή θα θεωρούσες πως δεν μπορεί σε κοροϊδεύουν όλοι γύρω σου.

Αυταπάτη Νο4: να πάρεις γλυκιά εκδίκηση από κάποιον που σε πλήγωσε
Αν δράσεις με τον ίδιο τρόπο όπως εκείνοι που σε πλήγωσαν, τελικά θα γίνεις όμοιά του και θα δηλητηριάσεις και το μυαλό σου. Αν πάλι εξοντώσεις όλους τους εχθρούς σου, με ποιόν θα παλέψεις για να γίνεις καλύτερη; Ο ανταγωνισμός είναι υγιής και θα σε κάνει καλύτερο άνθρωπο!

Αυταπάτη Νο5: να πιστεύεις πως υπάρχει ένα πράγμα που μπορεί να σε κάνει σούπερ ευτυχισμένη
Δυστυχώς, ως ανθρώπινα όντα έχουμε την ανάγκη να βελτιωνόμαστε και ποτέ δεν εφησυχάζουμε! Οπότε ακόμα κι αν το ζητούμενό σου είναι να αποκτήσεις για παράδειγμα το καλύτερο σώμα που υπάρχει, ακόμα κι αν γίνει αυτό ξεκινά το ταξίδι του να το διατηρήσεις, να το κάνεις ακόμα καλύτερο! Οπότε ακόμα κι εκεί, η ευτυχία είναι προσωρινή!