Το νόημα της ζωής σε 5 φράσεις

Φιλόσοφος της ζωής, μια ξεχωριστή γυναίκα που έχει γυρίσει όλο τον κόσμο η Bronnie Ware. Μέσα από τις συζητήσεις της με ηλικιωμένους σε οίκους ευγηρίας μας λέει για ποια πράγματα κυρίως μετάνιωσαν αυτοί οι άνθρωποι ένα βήμα πριν το θάνατο.
Συνομιλώντας μαζί τους πέντε είναι τα κύρια πράγματα για τα οποία λυπόντουσαν και μας τα παρουσιάζει.

1. Μακάρι να είχα το θάρρος να ζήσω τη ζωή μου όπως ήθελα και όχι όπως μου επέβαλαν
Αυτό το λένε οι περισσότεροι άνθρωποι όταν συνειδητοποιούν ότι η ζωή τους έχει σχεδόν τελειώσει και κοιτούν στο παρελθόν είναι εύκολο να δουν πόσα όνειρα έμειναν ανεκπλήρωτα Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν εκπλήρωσαν ούτε τα μισά από όσο είχαν ονειρευτεί.
Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν να προσπαθήσετε να εκπληρώσετε μερικά από τα όνειρά σας στην πορεία. Από τη στιγμή που αρρωστήσεις είναι πολύ αργά. Η υγεία φέρνει μια ελευθερία που πολύ λίγοι συνειδητοποιούν, έως ότου έρθει ο καιρός και δεν την χάνουν.

2. Μακάρι να μην εργαζόμουν τόσο σκληρά
Αυτό το λένε κυρίως άνδρες ασθενείς. Είναι όλοι αυτοί που δεν πρόλαβαν να χαρούν τα παιδιά τους, δεν κατάφεραν να τα πάρουν μια αγκαλιά, να τα μεγαλώσουν, να χαρούν την εφηβεία τους. Είναι όλοι αυτοί που δεν έψαξαν αγάπη από το σύντροφό τους.
Η Bronnie από την πλευρά της μας συμβουλεύει να απλοποιήσουμε τον τρόπο ζωής μας κάνοντας συνειδητές επιλογές στην πορεία. Δημιουργώντας περισσότερο χώρο στη ζωή σας, γίνεστε πιο ευτυχισμένοι και πιο ανοικτοί σε νέες ευκαιρίες.

3. Μακάρι να είχα το θάρρος να εκφράσω τα συναισθήματά μου
Πολλοί άνθρωποι δεν εκφράζουν τα συναισθήματά τους, προκειμένου να διατηρήσουν ισορροπίες με τους άλλους. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να είμαστε μέτριοι ως οντότητες. Υπάρχουν πολλές ασθένειες που σχετίζονται με την πικρία και τη δυσαρέσκεια.
Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τις αντιδράσεις των άλλων. Ωστόσο όταν αλλάζετε τον τρόπο επικοινωνίας μιλώντας ειλικρινά, θα θέσετε τις σχέσεις σε ένα εντελώς νέο και υγιές επίπεδο.

4. Μακάρι να είχα διατηρήσει επαφή με τους φίλους μου
Συχνά δεν συνειδητοποιούμε τα πραγματικά οφέλη της φιλίας. Ο πολυάσχολος τρόπος ζωής φθείρει τη φιλία. Αυτό όμως που μένει στο τέλος είναι αυτό γι’ αυτό διαφυλάξετε την ως κόρη οφθαλμού.

5. Μακάρι να είχα αφήσει τον εαυτό μου να είναι πιο ευτυχισμένος
Πολλοί δεν είχαν αντιληφθεί μέχρι το τέλος της ζωής τους ότι η ευτυχία είναι μια επιλογή. Είχαν μείνει κολλημένοι σε παλιά πρότυπα και συνήθειες. Ο φόβος της αλλαγής τους έκανε να προσποιούνται ακόμα και στον ίδιο τους το εαυτό.

Γιατί λέμε όχι στον έρωτα ?

Κάθε στενή διαπροσωπική σχέση, στην οποία μπορούμε να ανοιχτούμε και να πετύχουμε την επαφή και την παράδοσή μας, αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες πηγές ικανοποίησης στη ζωή, γιατί μας κάνει να αισθανόμαστε ζωντανοί, μας γεμίζει με δύναμη και διάθεση για ζωή.

Τήν ίδια στιγμή, τέτοιου είδους σχέση μπορούν να μας προκαλέσουν περισσότερα βάσανα και το μεγαλύτερο πόνο. Σε αυτή τη σκέψη η προσωπικότητάς μας "κλείνεται", βάζει την πανοπλία που δεν θέλει να διακινδυνεύσει να πληγωθεί και μένει κλεισμένη στο κάστρο της, κρυμένη στο καβούκι της.

Στην προσπάθειά μας λοιπόν να πούμε όχι στον πόνο, λέμε όχι και στον έρωμα. Αλλά το χειρότερο είναι ότι λέμε όχι και στον ίδιο μας τον εαυτό. Γιατί αυτό που κάνει τόσο υπέροχο τον έρωτα, είναι ότι μας δίνει την ευκαιρία να φανούμε όπως πραγματικά είμαστε : να βγάλουμε τα προσωπεία μας και δωρίσουμε την παρουσία μας σε αυτόν που ερωτευόμαστε.

Όταν ταυτιζόμαστε με την πανοπλία μας και αισθανόμαστε σίγουροι μέσα σ' αυτήν, προστατευόμαστε μεν από τα άβολα συναισθήματά μας μαθαίνοντας να μην νιώθουμε, χάνουμε όμως την επαφή με τις ανάγκες μας. Οι άμυνές μας μετατρέπονται σε μια ταυτότητα που μας χωρίζει από τα αισθήματά μας και μας εμποδίζει να αγαπήσουμε.

Δεν είναι εύκολο να φτάσουμε στο σημείο να τολμάμαι να δείξουμε τον εαυτό μας. Μας φοβίζει, για παράδειγμα, να φανούμε ευάλωτοι. Αλλά αν αποδεχθώ ότι είμαι ευάλωτος (που όλοι είμαστε) και αφεθώ, θα έχω την ευκαιρία να μάθω αν είσαι ικανός να με αγαπήσεις όπως πραγματικά είμαι. Αν αφήσω να βγει προς τα έξω η πλευρά του εαυτού που θέλει να κρυφτεί γιατί φοβάται μήπως την περηφρονήσουν, δεν την αγαπήσουν, την απορρίψουν ή την εγκαταλείψουν, έχω την ευκαιρία να διαπιστώσω ότι και ο άλλος θέλει το ίδιο πράγμα : να αγαπηθεί, να ενωθεί, να βγάλει την πανοπλία και να παραδοθεί.

Προσαρμογή από το βιβλίο του Bucay, J. (2009), "Να βλέπεις στον έρωτα με τα μάτια ανοιχτά", Εκδ. Opera.

Ο Κρισναμουρτι για την αγαπη

"Δεν αγαπιομαστε γιατι δεν γνωριζουμε πως να αγαπησουμε. Τι ειναι η αγαπη? Η λεξη ειναι τοσο πολυ φορτωμενη και διεφθαρμενη που αποφευγω να την χρησιμοποιω. Ολοι μιλανε για αγαπη-καθε περιοδικο και εφημεριδα και καθε ιεραποστολος μιλουν συνεχως για αγαπη. Αγαπω την πατριδα μου, αγαπω τον βασιλια, αγαπω καποιο βιβλιο, αγαπω το βουνο, αγαπω την απολαυση, αγαπω την γυναικα μου, αγαπω τον θεο. Ειναι η αγαπη μια ιδεα? Αν οντως ειναι, τοτε μπορει να καλλιεργηθει, θραφει, να περιβληθει με στοργη, να επιβληθει, να αλλαξει κατα το δοκουν."


"Επειδη δεν μπορουμε να λυσουμε αυτο το ανθρωπινο ζητημα καταφευγουμε σε αφαιρεσεις. Η αγαπη μπορει να ειναι η υστατη λυση σε ολες τις δυσκολιες του ανθρωπου, τα προβληματα και τις επωδυνες προσπαθειες, οποτε πως θα βρουμε τι ειναι η αγαπη? Απλως οριζοντας την? Η εκκλησια την ορισε με τον ενα τροπο, η κοινωνια με αλλο τροπο και υπαρχουν ενα σορο αποκκλισεις και διαστρεβλωσεις. Λατρευουμε καποιον, κοιμομαστε με καποιον, η ανταλλαγη συναισθηματων, η συντροφικοτητα- ειναι αυτο που λεμε αγαπη?"


"Μπορει η αγαπη να χωρισθει στην ιερη και την ανιερη, την ανθρωπινη και την θειικη, η απλα υπαρχει μονο μια αγαπη? Ειναι η αγαπη ενα πραγμα και οχι πολλα πραγματα? Αν πουμε "σε αγαπω" αυτο αποκλειει την αγαπη για καποιον αλλον? Ειναι η αγαπη προσωπικη η μη προσωπικη? Ηθικη η ανηθικη? Οικογενειακη η μη οικογενιακη? Αν αγαπας την ανθρωποτητα αγαπας και τον καθενα ξεχωριστα? Ειναι η αγαπη συναισθημα? Ειναι η αγαπη αισθημα? Ειναι η αγαπη απολαυση και επιθυμια? Ολες αυτες οι ερωτησεις δειχνουν, ετσι δεν ειναι, οτι εχουμε ιδεες για την αγαπη, ιδεες για το τι πρεπει να ειναι και τι δεν πρεπει να ειναι η αγαπη, εναν κανονα η κωδικα που εχει δημιουργησει η κοινωνια στην οποια ζουμε."

"Τωρα πως θα βρω τι ειναι αυτη η φλογα που λεμε αγαπη? Οχι πως να βρουμε εναν τροπο να την εκφρασουμε διαφορετικα αλλα να βρουμε την σημασια της. Πρωτα θα απορριψω ο,τι εχουν πει η εκκλησια, η κοινωνια, οι φιλοι και οι γονεις μου, καθε βιβλιο και ανθρωπος διοτι θελω να βρω μονος μου τι ειναι η αγαπη. Εδω ειναι ενα τεραστιο προβλημα που εμπεριεχει ολη την ανθρωποτητα, υπαρχουν χιλιαδες τροποι να την ορισεις και εγω εχω φυλακιστει σε καποιον τροπο να την οριζω. Για αυτο τον λογο δεν πρεπει να διωξω ολες τις τασεις και τις προκαταληψεις μου? Ειμαι μπερδεμενος, διαλυμενος απο τις δικες μου επιθυμιες οποτε λεω στον εαυτο μου "πρωτα καθαρισε το δικο σου μπερδεμα. Ισως να μπορεσουμε να δουμε τι ειναι αγαπη καταλαβαινοντας τι δεν ειναι."


"Το να ανηκεις σε καποιον, το να σε φροντιζει καποιος και να εξαρτασαι απο αυτον-σε ολο αυτο πρεπει να υπαρχει παντα αγχος, φοβος, ζηλεια, ενοχη, και οσο υπαρχει φοβος δεν μπορει να υπαρξει αγαπη. Ενα μυαλο γεματο πικρες δεν μπορει να καταλαβει τι ειναι αγαπη, αισθηματικοτητα και συναισθηματικοτητα δεν εχουν καμια σχεση με την αγαπη. Ετσι, η αγαπη δεν εχει σχεση με την επιθυμια και την απολαυση."


"Η αγαπη δεν ειναι προιον της σκεψης, η οποια με την σειρας της εινα προιον του παρελθοντος. Η σκεψη δεν μπορει να καλλιεργησει την αγαπη. Η αγαπη δεν περιοριζεται και δεσμευεται απο την ζηλεια, γιατι η ζηλεια ειναι το παρελθον. Η αγαπη ειναι το τωρα, το παρον. Δεν ειναι το "θα αγαπησω" ουτε το "αγαπησα". Οταν αγαπας δεν προκειται να ακολουθησεις κανεναν. Η αγαπη δεν υπακουει. Οταν αγαπας δεν υπαρχει ουτε σεβασμος ουτε ασεβεια. Δεν γνωριζετε τι θα πει να αγαπας αληθινα καποιον? Να αγαπας χωρις μισος, χωρις ζηλεια, χωρις θυμο, χωρις να θελετε να επηρεασετε το τι σκεφτεται η τι κανει ο αλλος, χωρις να καταδικαζετε, χωρις να συγκρινετε? Οταν υπαρχει αγαπη υπαρχει συγκριση? Οταν αγαπατε καποιον με ολη σας την καρδια, με ολο σας τον νου, με ολο σας το σωμα, με ολη σας την υπαρξη, υπαρχει συγκριση? Οταν αφηνεσαι ολοκληρωτικα στην αγαπη δεν υπαρχει ο αλλος.

"Αλλα αν θελετε ακομα να βρειτε (τι ειναι η αγαπη), θα δειτε οτι δεν ειναι φοβος, εξαρτηση, ζηλεια, η κτητικοτητα, η υπεθυνοτητα και το χρεος, η αυτολυπηση, η αγωνια του να μην αγαπηθεις. Λοιπον, αφου τα διωξετε ολα αυτα, οχι με την βια, αλλα ξεπλενοντας τα οπως η βροχη ξεπλενει την σκονη πολλων ημερων απο ενα φυλλο, τοτε ισως βρειτε αυτο το περιεργο λουλουδι που ο ανθρωπος αναζητα τοσο πολυ. Θα σας υπαγορεψει καποια εξουσια, καποια μεθοδος, καποιο συστημα πως να αγαπατε? Αν καποιος σας πει πως να αγαπατε τοτε αυτο δεν ειναι αγαπη. Γινεται να πειτε "θα εξασκησω την αγαπη. Θα κατσω κατω και θα το σκεφτω μερα με την ημερα. Θα εξασκησω τον εαυτο μου να ειναι καλος και ευγενικος και θα τον πιεσω να δινει προσοχη στους αλλους?"

"Η αγαπη ειναι κατι νεο, φρεσκο, ζωντανο. Δεν εχει χτες ουτε και αυριο. Ειναι περα απο το μαρτυριο της σκεψης. Μονο το αθωο μυαλο μπορει να καταλαβει τι ειναι η αγαπη, και το αθωο μυαλο μπορει να ζησει σε εναν κοσμο που δεν ειναι αθωος. Το να βρεις αυτο το καταπληκτικο πραγμα που ο ανθρωπος αναζητα αιωνια μεσα απο την θυσια, μεσω της λατρειας, μεσω των σχεσεων, μεσω του σεξ, μεσω καθε μορφης απολαυσης και πονου, ειναι δυνατο μονο οταν η σκεψη κατανοησει τον εαυτο της και να φτασει στο τελος της. Τοτε η αγαπη δεν εχει αντιθετο, τοτε η αγαπη δεν εχει συγκρουση."

Είναι όμορφο όταν σε αποκαλεί κάποιος καρδιά μου…

Είναι όμορφο όταν
σε αποκαλεί κάποιος καρδιά μου. Να σε αποκαλεί καρδιά μου και να βγαίνει από τα
βάθη της καρδιάς του. Μη μου μιλάς έτσι καρδιά μου θα μπορούσα τώρα να σου πω.
Δεν ξέρω πόσο ακόμα θα αντέξω. Σαν τριαντάφυλλο αργοπεθαίνω χάνοντας κάθε μέρα ένα
απ’ τα πέταλά μου. Κι όταν δεν θα έχει μείνει παρά μόνο ένα θα ποτίσω με δάκρυα
το χώμα που μάζεψα για ριζώσει η αγάπη μου για σένα. Είναι πικρά και μαύρα τα
δάκρυα που αδειάζουν κάθε μέρα απ’ την καρδιά μου. Χύνονται σαν δηλητήριο για
μια αγάπη που μοιάζει ν’ απομακρύνεται και με σκορπίζει σαν τα ξερά φύλλα στον
άνεμο. Πως θα καταφέρω να μαζέψω τα κομμάτια μου αν γυρίσεις πίσω την τελευταία
στιγμή που θα αργοπεθαίνω; Πως θα καταφέρω να ξανασταθώ στα πόδια μου μπροστά
στη αγάπη σου αν δεν έχει μείνει τίποτα πια από μένα; Πόσα συναισθηματικά
μαχαιρώματα θα μπορέσει ν’ αντέξει το κορμί μου αν συνεχίσεις να με μαστιγώνεις
για λόγους παράλογους που έπλασε το μυαλό σου; Ο έρωτας δεν έχει λογική. Ο
έρωτας είναι ένα παράξενο πράγμα. Φωλιάζει σαν δόλωμα στις ψυχές μας για να
μπορεί στη συνέχεια να μας βασανίζει. Κάποιος θα πρέπει να σταματήσει κάποτε
αυτό το παράλογο δαιμόνιο που μόνο για να καταστρέφει τις καρδιές μας έχει
γεννηθεί. Είναι παράξενος ο έρωτας καρδιά μου. Για να τον νικήσεις θα πρέπει να
μάθεις να υποφέρεις. Για να τον νικήσεις θα πρέπει πρώτα να γνωρίσεις τους
μηχανισμούς που χρησιμοποιεί για να σε διαλύσει. Είναι παράξενος αυτός ο έρωτας
καρδιά μου. Σαν τη φωτιά που παίζει με τον άνεμο. Αν δεν γνωρίζεις από πριν την
καταστροφή που μπορεί να φέρει τότε είσαι χαμένος πριν καν στάξει το πρώτο
δάκρυ απ’ τον πόνο που θα σου προκαλέσει. Είναι το παιχνίδι της φωτιάς με τον
άνεμο που αν δεν το πάρεις χαμπάρι νωρίς θα σε καταστρέψει για πάντα.
Χρειάζεται συμμαχία για να κερδίσεις τον έρωτα καρδιά μου. Χρειάζεται τις
καρδιές μας να λειτουργούν σαν ένα για να μπορούν να κλείνουν τα μάτια κάθε
φορά που ο κίνδυνος παραμονεύει. Χρειάζεται το ένα μισό να σκέφτεται ότι το
άλλο μισό μπορεί να υποφέρει κάθε φορά που ο πόνος κι η επιθυμία το οδηγεί στο
να διαπράξει το λάθος. Χρειάζεται συμμαχία καρδιά μου για να καταφέρεις ν’
αντέξεις τη φωτιά, χρειάζεται να με κρατάς σφιχτά απ’ το χέρι για να μη μας
σκορπίσει ο άνεμος. Έχει ανάγκη από τη δύναμη της αγκαλιάς για μη μας χωρίσει
στα δυο. Πονάω υποφέρω και αιμορραγώ κάθε φορά που ο έρωτας σε αναγκάζει παρά
τη θέλησή σου να με μαχαιρώνεις. Πικραίνεσαι και χωλαίνεις ανακατεύοντας αγάπη
και μίσος ταυτόχρονα γι αυτά που φαντάστηκες ότι δεν μπορώ πια να σου δώσω.
Είναι παράξενος κι επικίνδυνος ο έρωτας καρδιά μου αν δεν γνωρίζεις ότι παραμονεύει
την κάθε στιγμή για να σε διαλύσει. Μόνο ένα πράγμα τρομάζει τον έρωτα καρδιά
μου. Μόνο η αγάπη, το δέσιμο, η κατανόηση και η συγχώρεση μπορούν να τον
τιθασεύσουν από την καταστροφική μανία του. Αν είναι η καρδιά σου δεμένη μαζί
μου, αν είναι το μυαλό σου μέσα στο δικό μου, αν η σκέψη σου προηγείται της
δικιάς μου και η δική μου σκέψη είναι πάντα σαν προσκέφαλο στο μαξιλάρι σου
μόνο τότε μπορείς να τον προλάβεις πριν κάνει την αγάπη χίλια κομμάτια. Είναι
παράξενος ο έρωτας καρδιά μου. Τρέμει με τη σκέψη ότι σαν σε αποκαλώ καρδιά μου
βγαίνει από τα βάθη της καρδιά μου. Αποσυντονίζεται όταν σ’ έχω στην αγκαλιά
μου και θρέφω την ψυχή σου με τα φιλιά και τα χάδια μου. Κάνει πίσω όταν
γνωρίζει ότι την ίδια στιγμή που σε σκέφτομαι ξέρει ότι με σκέφτεσαι. Όπως
ακριβώς αυτή τη στιγμή που στο δικό σου μυαλό μπορεί να σκέφτεσαι τις πιο
όμορφες στιγμές που γέννησαν την αγάπη σου για μένα κι εγώ σκέφτομαι όλες αυτές
τις στιγμές που θα την κάνουν να μεγαλώσει για να μπορεί να χαμογελά στο καθαρό
σου βλέμμα. Έχει ανάγκη από την αγκαλιά σου ο καθαρός έρωτας καρδιά μου.
Θρέφεται σαν το μικρό παιδί που κρατάς στα χέρια σου και το νανουρίζεις με τα
πιο τρυφερά χάδια στο κορμί του. Έχει ανάγκη να τον νανουρίσεις με τραγούδια
και τα πιο γλυκά παραμύθια. Έχει ανάγκη την αγκαλιά, τη στοργή, τη συμπόνια, το
χάδι, το φιλί. Έχει ανάγκη τον ίδιο τον έρωτα που γεννάει την ηδονή από την
προσδοκία της αγάπης. Έχει ανάγκη το μοίρασμα, έχει ανάγκη την επαφή των
κορμιών που τρέμουνε για ένα ακόμα άγγιγμα. Έχει ανάγκη από την αγάπη σου
καρδιά μου. Έχει ανάγκη εσένα καρδιά μου.
Άγγελος Έβαν

Ό,τι πολυτιμότερο έχουμε είναι η προσωπική μας αξιοπρέπεια.

Όταν την χάσουμε, δε μας μένει τίποτα.

Καθώς όλοι έχουμε αξία και όλοι είμαστε διαφορετικοί μεταξύ μας, είναι γελοίο να μετράμε την αξία

ενός ατόμου συγκρίνοντάς τη με την αξία κάποιου άλλου. Οι άνθρωποι που αποτιμούν την αξία των άλλων

βάσει της οικονομικής τους επιφάνειας, της εργασίας τους ή του τρόπου ζωής που επιλέγουν, θέτουν υπό αμφισβήτηση τη δική τους

νοημοσύνη και ευαισθησία.Εφόσον είμαστε όλοι ίσοι στα μάτια του Θεού, ποιος δικαιούται να χρίσει τον εαυτό του ανώτερο δικαστή;

Παγιδευόμαστε σ΄αυτή τη θλιβερή νοοτροπία μόνο όταν επιτρέπουμε στους άλλους να γίνουν εκτιμητές της δικής μας αξίας.

Όσο εμείς πιστεύουμε στον εαυτό μας και διατηρούμε τον αυτοσεβασμό, την περηφάνια και την αίσθηση του χιούμορ μας,

δεν κινδυνεύουμε από τέτοιους εισβολείς.

Το να υποτιμούμε τους άλλους για να φανούμε εμείς πιο σημαντικοί είναι ένδειξη της δικής μας αδυναμίας.

Γινόμαστε περισσότερο άξιοι συμπόνοιας παρά περιφρόνησης,

γιατί στην πραγματικότητα αποκαλύπτουμε την απελπισμένη μας ανάγκη να αγαπηθούμε.

Το να συμπεριφέρεσαι με αξιοπρέπεια δεν είναι τίποτα περισσότερο

από το να επιτρέπεις στους άλλους να είναι ελεύθερα ο εαυτός τους. (Sol Chaneles)

Η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους.

Όταν υπόταξαν τις μέρες μας και τις κρεμάσανε σα δάκρυα
Όταν μαζί τους πεθάνανε σε μιαν οικτρή παραμόρφωση
Τα τελευταία μας σχήματα των παιδικών αισθημάτων
Και τι κρατά τάχα το χέρι που οι άνθρωποι δίνουν;
Ξέρει να σφίγγει γερά εκεί που ο λογισμός μας ξεγελά
Την ώρα που ο χρόνος σταμάτησε και η μνήμη ξεριζώθηκε
Σα μιαν εκζήτηση παράλογη πέρα από κάθε νόημα;
(Κι αυτοί γυρίζουν πίσω μια μέρα χωρίς στο μυαλό μια ρυτίδα
Βρίσκουνε τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους μεγάλωσαν
Πηγαίνουνε στα μικρομάγαζα και στα καφενεία της συνοικίας
Διαβάζουνε κάθε πρωί την εποποιία της καθημερινότητας).
Πεθαίνουμε τάχα για τους άλλους ή γιατί έτσι νικούμε τη ζωή
Ή γιατί έτσι φτύνουμε ένα-ένα τα τιποτένια ομοιώματα
Και μια στιγμή στο στεγνωμένο νου τους περνά μιαν ηλιαχτίδα
Κάτι σα μια θαμπήν ανάμνηση μιας ζωικής προϊστορίας.
Φτάνουμε μέρες που δεν έχεις πια τι να λογαριάσεις
Συμβάντα ερωτικά και χρηματιστηριακές επιχειρήσεις
Δε βρίσκεις καθρέφτες να φωνάξεις τ' όνομά σου
Απλές προθέσεις ζωής διασφαλίζουν μιαν επικαιρότητα
Ανία, πόθοι, όνειρα, συναλλαγές, εξαπατήσεις
Κι αν σκέφτομαι είναι γιατί η συνήθεια είναι πιο προσιτή από την τύψη.

Μα ποιος θα' ρθει να κρατήσει την ορμή μιας μπόρας που πέφτει;
Ποιος θα μετρήσει μια-μια τις σταγόνες πριν σβήσουν στο χώμα;
Πριν γίνουν ένα με τη λάσπη σαν τις φωνές των ποιητών;
Επαίτες μιας άλλης ζωής της Στιγμής λιποτάχτες
Ζητούνε μια ώρα απρόσιτη τα σάπια τους όνειρα.

Γιατί η σιωπή μας είναι ο δισταγμός για τη ζωή και το θάνατο.

Μανόλης Αναγνωστάκης

οι άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας είτε για κάποιο λόγο

οι άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας είτε για κάποιο λόγο, είτε για ορισμένο χρόνο, είτε για πάντα. Όταν ξέρεις αυτό, ξέρεις και τι να κάνεις για τον κάθε άνθρωπο. Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για κάποιο λόγο, συνήθως απαντά σε μία ανάγκη μας που με κάποιο τρόπο έχουμε εκφράσει. Έχει έρθει για να μας βοηθήσει σε μια δυσκολία, να παρέχει καθοδήγηση ή υποστήριξη, για να μας συνδράμει φυσικά, συναισθηματικά ή πνευματικά. Μοιάζει θεόσταλτος και είναι. Είναι εκεί για το λόγο ακριβώς που τον χρειαζόμασταν. Μετά, χωρίς να κάνουμε κάτι λάθος και ίσως ακόμα σε μια άβολη στιγμή και παρ ότι μπορεί να πληγωθούμε, η σχέση θα τελειώσει. Κάποιος από τους δύο θα πει ή θα κάνει κάτι που θα βάλει τέλος. Μπορεί ο άνθρωπος αυτός να πεθάνει. Μπορεί απλώς να φύγει μακριά μας Κάποιες φορές, μπορεί να ενεργήσει με τέτοιον τρόπο που να μας αναγκάσει να πάρουμε θέση. Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι ότι, η ανάγκη μας βρήκε ανταπόκριση, η επιθυμία μας εκπληρώθηκε, οπότε η δουλειά του ανθρώπου αυτού τελείωσε. Η προσευχή μας πήρε απάντηση και είναι ώρα να προχωρήσουμε. Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για ορισμένο χρόνο, αυτό σημαίνει ότι ήρθε η ώρα να ωριμάσουμε, να μοιραστούμε και να μάθουμε. Μπορεί να μας φέρει μια ειρηνική εμπειρία, ή να μας κάνει να γελάμε. Θα μας μάθει να κάνουμε κάτι που δεν κάναμε ως τώρα και πάντως η παρουσία του θα μας δώσει μεγάλη χαρά. Παρ ότι μπήκε στη ζωή μας για ορισμένο χρόνο, το έργο του ήταν σπουδαίο. Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για πάντα, μας διδάσκει μαθήματα ζωής. Θα μας διδάξει αυτά, πάνω στα οποία πρέπει να χτίσουμε στέρεα συναισθηματικά θεμέλια. Η δουλειά μας είναι να δεχτούμε το μάθημα, να αγαπήσουμε τον άνθρωπο αυτό και να εφαρμόσουμε όσα μάθαμε στη σχέση μας μαζί του, σε όλες τις σχέσεις και όλα τα πεδία της ζωής μας Λένε ότι, η αγάπη είναι τυφλή, αλλά η φιλία διαισθητική. Είτε είναι για κάποιο λόγο, είτε για κάποιο χρόνο, είτε για μια ζωή, σ ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία αυτής της εμπειρίας. Σ ευχαριστώ που είσαι μέρος της ζωής μου