ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΖΩΗ

Τα πέντε βήματα για να δουλέψω τα συναισθήματά μου (κατά τον Fred Kofman) Η μεγάλη πρόκληση που κρύβουν τα συναισθήματά μας είναι να καταφέρουμε να αντιληφθούμε όσα μας μεταδίδουν. Ενώπιόν του πρέπει να αναρωτιόμαστε όχι μόνο πως νοιώθουμε , αλλά και τι μας διδάσκει αυτό που νοιώθουμε, έτσι ώστε να δράσουμε σύμφωνα με την ώθηση που μας δίνει κάθε συναίσθημα. Τα συναισθήματα μπορεί να αποδειχτούν ακόμα και εχθροί μας όταν τα μεγενθύνουμε ή αντίθετα, όταν τα αγνοούμε. Ορισμένες φορές όμως τα συναισθήματα μας αιφνιδιάζουν και μας κάνουν να πέφτουμε θύματα της “συναισθηματικής απαγωγής”. Όταν συμβαίνει αυτό, αν συγκρατηθούμε, έστω και για έξι μόνο δευτερόλεπτα, μπορούμε να σταματήσουμε έγκαιρα το ξέσπασμα. Τα συναισθήματα είναι κατ’ ουσίαν η γέφυρα ανάμεσα στο νου και το σώμα μας και ευθύνονται για την υγεία μας. Είναι βασικής σημασίας για τη λογική και την επίλυση των προβλημάτων, αποτελούν εκλεπτυσμένο σύστημα καθοδήγησης για δράση και στοιχείο -κλειδί στη λήψη αποφάσεων. Αν τα ακούμε και τα χρησιμοποιούμε κατάλληλα, θα καταφέρουμε να κυριαρχήσουμε πάνω τους και να ζήσουμε καλύτερα. ΒΗΜΑ 1 : ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ Γίνομαι μάρτυρας του εαυτού μου και του συναισθήματός μου. Τι νοιώθω; ΒΗΜΑ 2: ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ Αποδέχομαι το συναίσθημα χωρίς να το κρίνω. Δέχομαι αυτό που νοιώθω. ΒΗΜΑ 3: ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ Ελέγχω τις παρορμήσεις, καθυστερώ την ικανοποίηση. Παύση, εισπνοή, επιλογή. ΒΗΜΑ 4:ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ Παρατηρώ τις σκέψεις και τα λόγια μου. Ποια η ιστορία που λέω στον εαυτό μου πίσω από το συναίσθημα; Ποια είναι τα γεγονότα; ΒΗΜΑ 5: ΕΚΦΡΑΣΗ Εκφράζω. Πως μπορώ να εκφράσω αυτό που μου συμβαίνει με ακεραιότητα, σε συμφωνία με τις αξίες μου και με αποτελεσματικότητα; Τα πέντε βήματα που θα σε βοηθήσουν να δουλέψεις με τα συναισθήματα των άλλων ΒΗΜΑ 1: ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ (ενσυναίσθηση) Τι νοιώθει ο άλλος; Ανακάλυψε τι νοιώθει ο άλλος χρησιμοποιώντας την ενσυναίσθηση και την παρατήρηση. Απόφυγε τα βεβιασμένα συμπεράσματα και μην προσπαθείς να διαβάσεις το μυαλό του άλλου (μη νομίζεις ότι ξέρεις τι σκέφτεται ή τι νοιώθει) ΒΗΜΑ 2: ΑΠΟΔΟΧΗ (συμπόνοια) Αποδέξου αυτό που νοιώθει το άλλο άτομο χωρίς να κρίνεις ή να αντιλέγεις. Χρησιμοποίησε τη συμπόνοια. Απόφυγε να λες “Μη στεναχωριέσαι”, “Μη νοιώθεις άσχημα”. ΒΗΜΑ 3: ΕΠΙΡΡΟΗ (αυτοσυγκράτηση και έλεγχος) Στον απόηχο της ενσυναίσθησης, δημιούργησε ένα κλίμα επιρροής που να ευνοεί το άνοιγμα. Βοήθησε τον άλλο να ρυθμίσει τα συναισθήματά του και να νοιώθει συγκρατημένος. Να κάνει μια παύση, να πάρει ανάσα και τα λοιπά. ΒΗΜΑ 4: ΕΡΕΥΝΑ (ορθολογισμός) Διατύπωσε ερωτήσεις για να καταλάβεις από που προέρχεται το συναίσθημα. Βοήθησε τον άλλο να καταλάβει τη λογική των συναισθημάτων του. Ποια ιστορία λες στον εαυτό σου πίσω από την οποία ζει το συναίσθημά σου; ΒΗΜΑ 5: ΑΚΡΟΑΣΗ Να είσαι παρών για να μπορείς να ακούς τις απαντήσεις, με πρόθεση να ανακαλύψεις τις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα του άλλου, για να οδηγήσεις τις πράξεις του σε καλή κατάληξη. Τι χρειάζεσαι για να νοιώσεις ικανοποιημένος. Veronica de Andres και Florencia Andres

Όσες φορές έχω πει ότι δεν θέλω να σε ξαναδώ, τόσες το έχω πάρει πίσω. Πόσες φορές έχεις έρθει και έχεις φύγει από την ζωή μου. Και επέστρεψες.. μάλλον για να φύγεις πάλι. Και έτσι θα βρεθώ για μια ακόμα φορά να φοράω την μάσκα μου.. εκείνη που κρύβω όλα όσα σαν κατάρα κρέμονται από τα χείλη μου. Και εσύ βρίσκεις τον τρόπο και με παίζεις. Όσα λιγότερα μου δίνεις, τόσα περισσότερα ανόητα ζητάω.. Είναι το γέλιο σου που μου έλειψε, η φωνή σου ή μήπως η φλόγα μου διέκρινα να ανάβει πάλι μέσα σου; Η φωνή σου κατάφερε να με ταξιδέψει στα παλιά – μα όχι ξεχασμένα. Στα λίγα που ζήσαμε, στο πολύ που αγαπήσαμε. Μου θύμισε το παιχνίδι μας με την φωτιά. Αυτό που δεν έλεγε κανείς να σταματήσει, ακόμα και αν τώρα απατηλά το αρνείσαι. Η φωτιά ήρθε να μας κάψει και να αφήσει στάχτες ή να μας δώσει μια νέα πνοή; Είχαμε ζήσει έντονα το τώρα και η κάθε στιγμή ήταν μαγεία. Μάθαμε και οι δυο ότι στα συναισθήματα μπορείς να επιβάλλεις σιγή, δεν μπορείς όμως να βάλεις όρια.. Μένω να ακούω.. να κοιτάω.. να φαντάζομαι.. Η φαντασία μου ποτέ δεν είχε όρια. Συνεχίζει και πλάθει εικόνες από τις λέξεις που ξεστομίζεις. Εικόνες τόσο ζωντανές. Σαν τα τις βλέπω μπροστά μου. Σαν να τις ζω. Λάθος, τις έζησα. Έκανες λάθη. Ναι. Πολλά λάθη. Ναι. Ασυγχώρητα λάθη. Ναι. Ξέρεις ποιο ήταν το μεγαλύτερο; Ότι άργησες..

"Όταν έχεις δει μια και μοναδική φορά τη λάμψη της ευτυχίας στο πρόσωπο ενός πλάσματος που αγαπάς , καταλαβαίνεις ότι δεν είναι δυνατό να υπάρχει άλλη τάση στον άνθρωπο παρά μόνο να προκαλεί αυτό το φως στα πρόσωπα που τον περιστοιχίζουν...Και σε σπαράζει η σκέψη της δυστυχίας και του σκοταδιού που ρίχνεις , με το γεγονός και μόνο της ζωής σου , στις καρδιές που συναντάς" Αλμπέρ Καμύ "Σημειωματάρια"

"Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι"

"Αγαπούσε πάντοτε το ασυμβίβαστο που υπήρχε μεταξύ τους. Γιατι εκείνος ήταν δυνατός κι εκείνη αδύναμη. Και ακριβώς ο αδύναμος ήταν που έπρεπε να μάθει να είναι δυνατός και να φευγει όταν ο δυνατός ήταν πάρα πολυ αδύναμος για να μπορεί να πληγώσει τον αδύναμο" "Μίλαν Κούντερα "

Ο ξανακερδισμένος Χρόνος...

"Τα σώματα των ανθρώπων είναι ικανά να πληγώσουν τόσο πολύ εκείνους που τα αγαπάνε, επειδή κουβαλάνε μέσα τους στιγμές από το παρελθόν, επειδή κουβαλάνε μέσα τους τις αναμνήσεις τόσων και τόσων απολαύσεων κι επιθυμιών που για τα ίδια έχουν πια σβηστεί, βασανίζουν όμως ακόμη αλύπητα τον εραστή που αναπολεί και προεκτείνει στο Χρόνο το πολυαγαπημένο σώμα που ζηλεύει, που το ζηλεύει τόσο πολύ, ώστε ν α εύχεται ακόμα και τη καταστροφή του. Γιατί μετά το Θάνατο ο Χρόνος αποσύρεται από το σώμα, και οι αναμνήσεις, τόσο αδιάφορες, τόσο ξεθωριασμένες, σβήνονται από εκείνη που δεν υπάρχει πια, και θα σβηστούν σύντομα και από εκείνον που ακόμη βασανίζουν, αλλά σ' εκείνον τελικά θα χαθούν μόλις η επιθυμία που ενέπνεε το ζωντανό σώμα θα πάψει να τις διατηρεί." 

"Αν ήταν όλα αλλιώς" Αλκυόνη Παπαδάκη

Αν η ψυχή μας φορούσε πάντα τα καλά της και καλωσόριζε τα όνειρά μας.... Αν το καράβι μας έφτανε φωταγωγημένο στο λιμάνι που είχαμε διαλέξει.... Αν στην προβλήτα μας περίμεναν, με ανθοδέσμες και χειροκροτήματα ,όλοι αυτοί που αγαπήσαμε.... Αν τόσες φορές ,παρασυρμένοι από το τραγούδι των σειρήνων,δεν είχαμε χάσει τη ρότα μας.... Αν δεν είχαμε κρυφτεί λαθραία σε λάθος όνειρα.... Αν όλα αυτά που γυά λιζαν και τα μαζέψαμε με τόση αφοσίωση και στοργήξέραμε από την αρχή πως δεν ήταν χρυσάφι.....Μπορεί και να το ξέραμε ,αλλά μας έφαγε η ουτοπία. Αν δεν είχαμε ξεπουλήσει σε γαλίφηδες εμπόρους τα τιμαλφή μας,για λίγες γουλιές παρηγοριάς.... Αν δεν είχαμε αφήσει την πόρτα της ψυχής μας ανοιχτή,για να βρουν άσυλο οι κατατρεγμένοι....Τι απερισκεψία κι αυτή! Πάντα τους ληστές τους περνούσαμε για κατατρεγμένους. Αν ξέραμε να διαβάζουμε εγκαίρως τα σημάδια των καιρών και να προβλέπουμε καταιγίδες....... Αν φορούσαμε στολές παραλλαγής....Αυτό είναι σίγουρο μέσον για να πετύχεις.Μα εντελώς το αψηφήσαμε! Εμείς ακόμα και τη νιτσεράδα για τις βροχές που κάποιος προνοητικός-δεν μπορεί πάντα υπάρχει ένας τέτοιος στο περιβάλλον μας-έχωσε στις αποσκευές μας,τη χαρίσαμε στον πρώτο τεμπέλη ψαρά.Έτσι.....Γιατί μας άρεσε το χαμόγελό του..... Αχ,αυτή η λάθος εκτίμηση....Ο υπερβάλλων ζήλος...Η περιττή γεναιοδωρία! Αν είχαμε υψώσει έναν τοίχο για να προστατέψουμε τη ζωή μας...Ένα ανάχωμα έστω.Μια ξερολιθιά. Αν δεν είχαμε μπερδέψει τα σημεία του ορίζοντα και περιμέναμε να βγει ο ήλιος από τη δύση...Πόσος χαμένος χρόνος ,αλήθεια! Αν δεν χαμογελούσαμε ,με κείνο το ηλίθιο χαμόγελο,σ'αυτόν που ερχόταν καταπάνω μας μ'ενα σουγιά....Λέγαμε αποκλείεται! Άλλη θα είναι η πρόθεσή του. Αν δεν δίναμε ραντεβού με την ψυχή μας ,πέρα από τα όριά της.... Αν δεν κάναμε τον κλόουν,με στόχο να διασκεδάσει η ομήγυρις και να ξεχάσει τον καυμό της.... Αν όλος ο κόσμος ήταν ένα κουκούλι που θα μας προστάτευε και μέσα εκεί,με όλη μας την άνεση,θα γινόμασταν από σκουλήκια πεταλούδες..... Αν...Αν.... Αν ήταν όλα.... αλλιώς! Άντε καλέ! Μα τότε ,πως θα ξεχωρίζαμε το φως που κλείνου μέσα τους τα φύλλα της παπαρούνας;

• ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΤΕ ΝΕΟΙ 
•  1. Πετάξτε τους ασήμαντους αριθμούς. Αυτό συμπεριλαμβάνει την ηλικία, το βάρος και το ύψος. Αφήστε τους γιατρούς να νοιάζονται γι'αυτά. Γι'αυτό τους πληρώνετε άλλωστε.
•  2. Κρατήστε μόνον τους ευχάριστους φίλους. Οι γκρινιάρηδες σας ρίχνουν. 
•  3. Να μαθαίνετε συνεχώς! Μάθετε περισσότερα για τους υπολογιστές, τις τέχνες, την κηπουρική, ο,τιδήποτε, ακόμη και για το ραδιόφωνο. Να μην αφήνετε ποτέ τον εγκέφαλο ανενεργό. «Ένα ανενεργό μυαλό είναι το εργαστήρι του Διαβόλου». Και το επίθετο του διαβόλου είναι Αλτζχάιμερ. 4.Απολαύστε τα απλά πράγματα.
•  5.Γελάτε συχνά, διαρκώς και δυνατά. Γελάστε μέχρι να σας κοπεί η ανάσα. 
•  6.Τα δάκρυα τυχαίνουν... Υπομείνετε, πενθήστε, και προχωρήστε παραπέρα. Το μόνο άτομο, που μένει μαζί μας για ολόκληρη τη ζωή μας είναι ο εαυτός μας. Να είστε ΖΩΝΤΑΝΤΟΙ ενόσω είστε εν ζωή. 
•  7.Περιβάλλετε τον εαυτό σας με ό,τι αγαπάτε, είτε είναι η οικογένεια, τα κατοικίδια, η μουσική, τα φυτά, τα ενδιαφέροντά σας, ο,τιδήποτε. Το σπίτι σας είναι το καταφύγιό σας.
•  8.Να τιμάτε την υγεία σας: Εάν είναι καλή, διατηρήστε την. Εάν είναι ασταθής, βελτιώστε την. Εάν είναι πέραν της βελτιώσεως, ζητήστε βοήθεια.
•  9.Μην κάνετε βόλτες στην ενοχή. Κάντε μια βόλτα στα μαγαζιά, ακόμη και στον διπλανό νομό ή σε μια ξένη χώρα αλλά ΜΗΝ πηγαίνετε εκεί που βρίσκεται η ενοχή. 
•  10. Πείτε στους ανθρώπους που αγαπάτε ότι τους αγαπάτε, σε κάθε ευκαιρία.
•  ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ: Η ζωή δεν μετριέται από τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τις στιγμές που μας κόβουν την ανάσα Το ταξίδι της ζωής δεν είναι για να φθάσουμε στον τάφο με ασφάλεια σ'ένα καλοδιατηρημένο σώμα, αλλά κυρίως για να ξεγλυστρούμε προς όλες τις πλευρές, πλήρως εξαντλημένοι, φωνάζοντας «...ρε γαμώτο....τί βόλτα!».