Ελευθερία είναι η ικανότητα του ανθρώπου να αναλαμβάνει την πρωτοβουλία για τη δική του εξέλιξη. Είναι η ικανότητα να ζυμώνουμε τον εαυτό μας. Είναι η άλλη πλευρά συνείδησης του εγώ: αν δεν είμαστε σε θέση να έχουμε συνείδηση του εαυτού μας, θα είμαστε έρμαια των ενστίκτων μας ή του μηχανικού ρυθμού της ιστορίας. Αλλά εξαιτίας αυτής της ικανότητας για αυτοσυνειδησία, μπορούμε να φέρουμε στο μυαλό μας πως ενεργήσαμε χθες ή τον προηγούμενο μήνα. Και μαθαίνοντας από αυτές τις πράξεις μπορούμε να επηρεάσουμε ακόμη και ελάχιστα, το πως θα ενεργήσουμε σήμερα. Και μπορούμε να σκιαγραφήσουμε στη φαντασία μας κάποια αυριανή κατάσταση – ας πούμε, ένα δείπνο, ή ένα ραντεβού ή μια επαγγελματική συνάντηση. Έτσι, αναλογιζόμενοι διάφορες εναλλακτικές λύσεις δράσης, μπορούμε να διαλέξουμε αυτήν που μας ταιριάζει καλύτερα.
Η αυτοσυνειδησία μας δίνει τη δύναμη ν’ απομακρυνθούμε από την άκαμπτη αλυσίδα ερέθισμα – αντίδραση, να σταματήσουμε να σκεφτούμε και ν’ αποφασίσουμε ποιά θα είναι η πρέπουσα αντίδραση.
Το ότι η αυτο – συνειδησία και η ελευθερία συμβαδίζουν, φαίνεται στο γεγονός ότι όσο λιγότερη αυτοσυνειδησία έχει ένα άτομο, τόσο περισσότερο ανελεύθερος είναι. Με άλλα λόγια, όσο περισσότερο βρίσκεται κάτω από τον έλεγχο αναστολών, καταπιέσεων, παιδικών καθηλώσεων τις οποίες έχει ξεχάσει “συνειδητά”, ενώ αυτές λειτουργούν στο ασυνείδητο, τόσο περισσότερο ωθείται από δυνάμεις τις οποίες δεν ελέγχει. Όταν έρχονται διάφορα άτομα για ψυχοθεραπεία, παραδείγματος χάρη, παραπονιούνται γενικά ότι “βρίσκονται υπο το κράτος παρορμήσεων”, οι οποίες εκδηλώνονται κατά διάφορους τρόπους. Νιώθουν αδικαιολόγητους φόβους και άγχος ή ξαφνικά αισθάνονται ανίκανοι να συνεχίσουν την εργασία τους χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο. Είναι ανελεύθεροι – δηλαδή, δέσμιοι ασυνείδητων καταστάσεων.
Πολλές φορές, μετά από μερικούς μήνες ψυχοθεραπείας μικρο-αλλαγές αρχίζουν να εμφανίζονται. Το άτομο αρχίζει να θυμάται τα όνειρά του κανονικά. ¨Η παίρνει την πρωτοβουλία σε κάποια συνάντηση με τον ψυχοθεραπευτή λέγοντας ότι θέλει ν’ αλλάξει το θέμα συζήτησης και να βοηθηθεί σε κάποιο διαφορετικό πρόβλημα. ¨Η κάποια μέρα μπορεί να πει ότι ένιωσε θυμό για κάτι που είπε ο ψυχοθεραπευτής. ¨Η μπορεί να βάλει τα κλάματα ενώ προηγουμένως δεν μπορόυσε να αισθανθεί σχεδόν τίποτα.¨Η να γελάσει ξαφνικά αυθόρμητα και εγκάρδια ή να πει ότι δε συμπαθεί τη Μαίρη, με την οποία έκανε παρέα χρόνια αλλά συμπαθεί την Καρολίνα. Με τον τρόπο αυτό, όσο έμμεσος κι αν φαίνεται, η εκπτυσσόμενη αυτο-συνειδησία του συμβαδίζει με την επαυξανόμενη δυνατότητα να κατευθύνει ο ίδιος τη ζωή του.
Καθώς το άτομο αποκτά μεγαλύτερη αυτοσυνειδησία το φάσμα επιλογών και η ελευθερία του αυξάνονται ανάλογα. Η ελευθερία είναι αθροιστική· μια επιλογή που γίνεται ελεύθερα, κάνει εφικτή και μιαν επόμενη ελεύθερη επιλογή. Κάθε ενάσκηση* ελευθερίας αυξάνει την περιφέρεια του κύκλου του εγώ.
…Η ελευθερία λοιπόν φαίνεται στον τρόπο με τον οποίο σχετιζόμαστε με τις καθοριστικές πραγματικότητες της ζωής. Αν αρχίσετε να γράφετε ένα σοννέτο, θα συναντήσετε κάθε λογής ιδιομορφία στους κανόνες του ρυθμού και της έμμετρης ανάγνωσης καθώς και στο ταίριασμα των λέξεων. ¨Η αν αρχίσετε να χτίζετε ένα σπίτι, θα συναντήσετε κάθε είδους καθοριστικό στοιχείο στα τούβλα, τον πηλό και την ξυλεία. Είναι βασικό το να γνωρίζετε το υλικό σας και να αποδέχεστε τα όρια του. Αλλά αυτό που εκφράζετε στο σοννέτο, όπως συνήθιζε να τονίζει ο Άλφρεντ Άντλερ, είναι αποκλειστικά δικό σας. Το σχήμα και το στυλ το οποίο χτίζετε το σπίτι σας είναι αποτέλεσμα του πως εσείς, ελεύθερα, χρησιμοποιείτε την πραγματικότητα των δοσμένων υλικών.
Το επιχείρημα “ελευθερία ενάντια στην αιτιοκρατία” στηρίζεται σε λαθεμένη βάση, όπως ακριβώς είναι σφάλμα να θεωρεί κανείς την ελευθερία σαν ένα είδος απομονωμένου ηλεκτρικού κουμπιού που ονομάζεται “ελεύθερη θέληση”. Η ελευθερία φαίνεται στον τρόπο που κάποιος εναρμονίζει τη ζωή του με την πραγματικότητα – όπως αυτή η πραγματικότητα εκφράζεται σε πράγματα τόσο απλά όσο η ανάγκη για ξεκούραση και τροφή, ή τόσο εσχατολογικά όσο ο θάνατος. Ο Μάιστερ Έκχαρτ έκφρασε αυτή την άποψη για την ελευθερία με μεγάλη οξυδέρκεια σε κάποια από τις συμβουλευτικές συναντήσεις του: “Όταν νιώθετε καταβεβλημένος, αυτό είναι συνέπεια ψυχολογικής αποδιοργάνωσης”. Είναι έκφραση ελευθερίας όταν αποδεχόμαστε την πραγματικότητα όχι από τυφλή αναγκαιότητα αλλά σαν αποτέλεσμα επιλογής. Αυτό σημαίνει πως η αποδοχή των ορίων μας δε χρειάζεται να είναι υποχρεωτικά μια “παράδοση”, αλλά μπορεί και θα έπρεπε να είναι μια εποικοδομητική πράξη ελευθερίας. Και είναι πολύ πιθανό ότι μια τέτοια επιλογή θα έχει δημιουργικότερα αποτελέσματα για το άτομο από ό,τι αν δεν χρειαζόταν να αγωνιστεί ενάντια σε οποιουσδήποτε περιορισμούς. Ο άνθρωπος που πιστεύει πραγματικά στην ελευθερία δε σπαταλά χρόνο πολεμώντας την πραγματικότητα· αντίθετα, όπως παρατήρησε ο Κίρκεγκαρντ, “εξυμνεί την πραγματικότητα”.
…Μέσω της ικανότητάς του να επισκοπεί τη ζωή του, ο άνθρωπος μπορεί να υπερβεί τα άμεσα γεγονότα που τον καθορίζουν. Είτε πάσχει από κάποια σοβαρή αρρώστια είτε είναι σκλάβος είτε θανατοποινίτης, είναι σε θέση να επιλέγει ελεύθερα τον τρόπο που θα αντιμετωπίσει αυτά τα γεγονότα. Κι αυτός ακριβώς ο τρόπος με τον οποίο σχετίζεται μ’ ένα αδυσώπητο γεγονός, όπως είναι ο θάνατος, μπορεί να είναι πολύ σπουδαιότερο από το ίδιο το γεγονός του θανάτου. Η ελευθερία απεικονίζεται ακόμη πιο δραματικά στις “ηρωικές” πράξεις, όπως ήταν, για παράδειγμα, η απόφαση του Σωκράτη να πιεί το κώνιο αντί να συμβιβαστεί. Αλλά ακόμη πιο σημαντική είναι η αθόρυβη, σταθερή καθημερινή άσκηση της ελευθερίας από το άτομο που αγωνίζεται για την ψυχολογική και πνευματική του ολοκλήρωση μέσα στην παραζάλη της κοινωνίας, όπως η δική μας.
Έτσι η ελευθερία δεν είναι μόνο θέμα κατάφασης ή άρνησης μιας συγκεκριμένης απόφασης: είναι κυρίως η δικιά μας δυνατότητα να ζυμώσουμε και να δημιουργήσουμε τον εαυτό μας. Ελευθερία είναι η ικανότητα να χρησιμοποιούμε τη φράση του Νίτσε “να γίνουμε ό,τι πραγματικά είμαστε”.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Rollo May: “Η έρευνα του ανθρώπου για τον εαυτό του”
Τετάρτη 12 Οκτωβρίου 2011
Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2011
Όταν οι σχέσεις φτάνουν σε αδιέξοδο
Η ανάγκη της αλλαγής γίνεται επιτακτική όταν μια σχέση μετατρέπεται σε πηγή αρνητικής ενέργειας και αγανάκτησης, κι όταν οι προσπάθειές μας να βελτιώσουμε την κατάσταση δε φέρνουν κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Αυτές ακριβώς οι αδιέξοδες σχέσεις, που συνήθως είναι ή “υπερβολικά έντονες” ή “υπερβολικά απόμακρες” ή και τα δυο, αποκλείουν την ανάπτυξη αληθινού δεσμού.
Η υπερβολική ένταση σε μια σχέση σημαίνει πως το ένα μέλος έχει εστιάσει σε βαθμό υπερβολής το ενδιαφέρον του στο άλλο, κατηγορώντας το, ανησυχώντας για λογαριασμό του ή προσπαθώντας να το κάνει ν’ αλλάξει. Ή, πως και τα δυο μέλη εστιάζουν το ενδιαφέρον τους ο ένας στον άλλον, αποφεύγοντας να αντιμετωπίσουν καταπρόσωπο τον εαυτό τους. Τα σημαντικά ζητήματα αποσιωπούνται αντί ν’ αντιμετωπίζονται και να συζητιούνται ανοιχτά. Η υπερβολική απόσταση σε μια σχέση σημαίνει πως υπάρχει ελάχιστη συντροφικότητα και πως κανένας από τους δυο δεν είναι πρόθυμος να μοιραστεί κάποια κομμάτια του εαυτού με τον άλλον. Πολλές απόμακρες σχέσεις είναι επίσης έντονες, μια και συχνά αντιμετωπίζουμε την ένταση με τη συναισθηματική απομάκρυνση. Αν έχετε να δείτε τον πρώην σύζυγο σας πέντε χρόνια, και σας είναι αδύνατο να μιλήσετε μαζί του για τα παιδιά χωρίς να νιώσετε το στομάχι σας να σφίγγεται, τότε έχετε μαζί του μια πολύ έντονη σχέση.
Από τη στιγμή που μια σχέση φτάνει σε αδιέξοδο, η θέληση για αλλαγή δεν αρκεί. Αν όχι τίποτ’ άλλο, μπορεί τα συναισθήματά μας να είναι τόσο έντονα, που να μη μας αφήνουν να δούμε το πρόβλημα καθαρά και να το σκεφτούμε αντικειμενικά. Όταν η ένταση βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα, αντιδρούμε (αντί να παρατηρούμε και να σκεφτόμαστε), εστιάζουμε υπερβολικά την προσοχή μας στον άλλον (αντί στον εαυτό μας) και βρισκόμαστε τελικά σε μια πολωμένη θέση απ’ όπου δε βλέπουμε παρά τη μια πλευρά του ζητήματος (τη δική μας).
Μέσα σε μια τέτοια κατάσταση, είναι φυσικό να θεωρούμε πως δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις στο πρόβλημα. Μπορεί να χειριζόμαστε τις σχέσεις μας με τρόπους που ελαττώνουν βραχυπρόθεσμα το άγχος μας, αλλά που ελαχιστοποιούν μακροπρόθεσμα τις πιθανότητές μας για πραγματικό δεσμό.
Επιπλέον, μπορεί να θέλουμε πραγματικά την αλλαγή, αλλά να μην ξέρουμε ποιες είναι οι πραγματικές πηγές του άγχους που υποδαυλίζουν το πρόβλημα στη σχέση και αποκλείουν την οικειότητα. Μπορεί να διασταυρώνουμε πυρά σε μία σχέση, αλλά να μη δίνουμε, ή να μη θέλουμε να δώσουμε σημασία στην πηγή του προβλήματος. Κι έτσι γινόμαστε σαν αυτόν που είχε μεθύσει κι έχασε τα κλειδιά του στο δρόμο, αλλά τα έψαχνε κάτω από τη λάμπα γιατί εκεί το φως ήταν πιο δυνατό.
Όταν περνάμε μια ιδιαίτερα επώδυνη περίοδο σε μια σχέση, αυτό είναι που θέλουμε να συζητήσουμε και ν’ αλλάξουμε. Η ανάγκη μας να εστιάσουμε “εκεί που πονάει” είναι απόλυτα φυσιολογική και, μερικές φορές, δεν υπάρχει λόγος να προχωρήσουμε παραπέρα. Ωστόσο, αρκετά συχνά, ένα πρόβλημα σε μια σχέση υποδαυλίζεται από ανεπίλυτα ζητήματα – του παρελθόντος και του παρόντος και μετατοπίζεται σε άλλα, φαινομενικά άσχετα, πεδία. Μερικές φορές, είναι αδύνατο ν’ αποκτήσετε οικειότητα με το σύζυγο ή τον εραστή σας αν δεν λύσετε πρώτα κάποιο πρόβλημα με τον πατέρα σας, αν δεν υιοθετήσετε μια καινούργια στάση με τη μητέρα σας, αν δεν αλλάξετε το ρόλο σας σ’ ένα παλιό οικογενειακό πρότυπο συμπεριφοράς ή αν δεν μάθετε λεπτομέρειες για το θάνατο του θείου Τσάρλυ.
Η λύση οποιουδήποτε προβλήματος στις σχέσεις μας είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ικανότητα μας να συμμετάσχουμε με ένα πιο ολοκληρωμένο “εγώ” στις σχέσεις αυτές. Χωρίς ολοκληρωμένο, ξεκάθαρο και ανεξάρτητο “εγώ”, οι σχέσεις γίνονται πραγματικά υπερβολικά έντονες, υπερβολικά απόμακρες ή εναλλάσσονται περνώντας από τη μια κατάσταση στην άλλη. Θέλουμε μια γνήσια σχέση, αλλά οι προσπάθειες μας για αλλαγή αποδεικνύονται αναποτελεσματικές όταν τη μια μέρα θυμώνουμε, παραπονιόμαστε και περνάμε στην επίθεση, και την άλλη απομακρυνόμαστε συναισθηματικά για να κλειστούμε γεμάτοι/ες ψυχρότητα στον εαυτό μας. Χωρίς ένα ξεκάθαρο “εγώ”, αντιδρούμε υπερβολικά σ’ αυτά που μας κάνει ο άλλος ή που δεν κάνει για μας, καταλήγοντας να νιώθουμε απελπισμένες/οι και ανίκανες/οι να ορίσουμε μια νέα θέση στη σχέση.
Η κοινωνία μας δίνει μεγάλη έμφαση στην ανάπτυξη του “εγώ”. Έννοιες όπως η “αυτονομία”, η “ανεξαρτησία”, η “ατομικότητα”, η “αυθεντικότητα” και η “αυτάρκεια” θεωρούνται από την πλειοψηφία ως ιδιαίτερα επιθυμητοί στόχοι. Ωστόσο, υπάρχει μεγάλη παρανόηση ως προς το τι ακριβώς σημαίνουν αυτές οι λέξεις, ποιός δίνει τον ορισμό τους και πως ο καθένας μας μπορεί να εκτιμήσει και να βελτιώσει τη θέση του στην ¨κλίμακα της ατομικότητας”. Η ικανότητα για γνήσιο δεσμό εξαρτάται πολύ απ΄αυτό το περίφημο εγώ.
Από το βιβλίο της Harriet Goldhor Lerner: “Γυναίκες και Αρμονικές Σχέσεις”
Από τη στιγμή που μια σχέση φτάνει σε αδιέξοδο, η θέληση για αλλαγή δεν αρκεί. Αν όχι τίποτ’ άλλο, μπορεί τα συναισθήματά μας να είναι τόσο έντονα, που να μη μας αφήνουν να δούμε το πρόβλημα καθαρά και να το σκεφτούμε αντικειμενικά. Όταν η ένταση βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα, αντιδρούμε (αντί να παρατηρούμε και να σκεφτόμαστε), εστιάζουμε υπερβολικά την προσοχή μας στον άλλον (αντί στον εαυτό μας) και βρισκόμαστε τελικά σε μια πολωμένη θέση απ’ όπου δε βλέπουμε παρά τη μια πλευρά του ζητήματος (τη δική μας).
Μέσα σε μια τέτοια κατάσταση, είναι φυσικό να θεωρούμε πως δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις στο πρόβλημα. Μπορεί να χειριζόμαστε τις σχέσεις μας με τρόπους που ελαττώνουν βραχυπρόθεσμα το άγχος μας, αλλά που ελαχιστοποιούν μακροπρόθεσμα τις πιθανότητές μας για πραγματικό δεσμό.
Επιπλέον, μπορεί να θέλουμε πραγματικά την αλλαγή, αλλά να μην ξέρουμε ποιες είναι οι πραγματικές πηγές του άγχους που υποδαυλίζουν το πρόβλημα στη σχέση και αποκλείουν την οικειότητα. Μπορεί να διασταυρώνουμε πυρά σε μία σχέση, αλλά να μη δίνουμε, ή να μη θέλουμε να δώσουμε σημασία στην πηγή του προβλήματος. Κι έτσι γινόμαστε σαν αυτόν που είχε μεθύσει κι έχασε τα κλειδιά του στο δρόμο, αλλά τα έψαχνε κάτω από τη λάμπα γιατί εκεί το φως ήταν πιο δυνατό.
Όταν περνάμε μια ιδιαίτερα επώδυνη περίοδο σε μια σχέση, αυτό είναι που θέλουμε να συζητήσουμε και ν’ αλλάξουμε. Η ανάγκη μας να εστιάσουμε “εκεί που πονάει” είναι απόλυτα φυσιολογική και, μερικές φορές, δεν υπάρχει λόγος να προχωρήσουμε παραπέρα. Ωστόσο, αρκετά συχνά, ένα πρόβλημα σε μια σχέση υποδαυλίζεται από ανεπίλυτα ζητήματα – του παρελθόντος και του παρόντος και μετατοπίζεται σε άλλα, φαινομενικά άσχετα, πεδία. Μερικές φορές, είναι αδύνατο ν’ αποκτήσετε οικειότητα με το σύζυγο ή τον εραστή σας αν δεν λύσετε πρώτα κάποιο πρόβλημα με τον πατέρα σας, αν δεν υιοθετήσετε μια καινούργια στάση με τη μητέρα σας, αν δεν αλλάξετε το ρόλο σας σ’ ένα παλιό οικογενειακό πρότυπο συμπεριφοράς ή αν δεν μάθετε λεπτομέρειες για το θάνατο του θείου Τσάρλυ.
Η λύση οποιουδήποτε προβλήματος στις σχέσεις μας είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ικανότητα μας να συμμετάσχουμε με ένα πιο ολοκληρωμένο “εγώ” στις σχέσεις αυτές. Χωρίς ολοκληρωμένο, ξεκάθαρο και ανεξάρτητο “εγώ”, οι σχέσεις γίνονται πραγματικά υπερβολικά έντονες, υπερβολικά απόμακρες ή εναλλάσσονται περνώντας από τη μια κατάσταση στην άλλη. Θέλουμε μια γνήσια σχέση, αλλά οι προσπάθειες μας για αλλαγή αποδεικνύονται αναποτελεσματικές όταν τη μια μέρα θυμώνουμε, παραπονιόμαστε και περνάμε στην επίθεση, και την άλλη απομακρυνόμαστε συναισθηματικά για να κλειστούμε γεμάτοι/ες ψυχρότητα στον εαυτό μας. Χωρίς ένα ξεκάθαρο “εγώ”, αντιδρούμε υπερβολικά σ’ αυτά που μας κάνει ο άλλος ή που δεν κάνει για μας, καταλήγοντας να νιώθουμε απελπισμένες/οι και ανίκανες/οι να ορίσουμε μια νέα θέση στη σχέση.
Η κοινωνία μας δίνει μεγάλη έμφαση στην ανάπτυξη του “εγώ”. Έννοιες όπως η “αυτονομία”, η “ανεξαρτησία”, η “ατομικότητα”, η “αυθεντικότητα” και η “αυτάρκεια” θεωρούνται από την πλειοψηφία ως ιδιαίτερα επιθυμητοί στόχοι. Ωστόσο, υπάρχει μεγάλη παρανόηση ως προς το τι ακριβώς σημαίνουν αυτές οι λέξεις, ποιός δίνει τον ορισμό τους και πως ο καθένας μας μπορεί να εκτιμήσει και να βελτιώσει τη θέση του στην ¨κλίμακα της ατομικότητας”. Η ικανότητα για γνήσιο δεσμό εξαρτάται πολύ απ΄αυτό το περίφημο εγώ.
Από το βιβλίο της Harriet Goldhor Lerner: “Γυναίκες και Αρμονικές Σχέσεις”
Τετάρτη 5 Οκτωβρίου 2011
Σχέσεις ουσίας
Πίσω από κάθε φοβισμένο προσωπείο βρίσκεται μια ευγενική ψυχή
που θέλει να αγαπήσει και να αγαπηθεί.
Πολλές φορές, στην προσπάθειά τους
για μια σχέση ουσιαστική
και επειδή δεν έχουν μάθει μια επιτυχημένη μέθοδο,
οι άνθρωποι θυμώνουν.
Αν όλοι προσπαθούμε να προσφέρουμε περισσότερη αγάπη και καλοσύνη στο σύντροφό μας, γιατί διαλύονται τόσοι γάμοι και καταστρέφονται οικογένειες; Η συζήτηση και οι καλές προθέσεις δεν αρκούν. Σε πολλές περιπτώσεις ευθύνεται το γεγονός ότι οι σύντροφοι δεν έχουν αποκτήσει αποτελεσματικές επικοινωνιακές δεξιότητες, οπότε, όσο περισσότερο προσπαθούν, τόσο χειρότερα γίνονται τα πράγματα. Οι άνθρωποι συχνά αποδέχονται τις σχέσεις τους όπως είναι, επειδή δεν έχουν κάποια εφαρμόσιμη λύση· δεν έχουν άλλη επιλογή από το να την αποδεχτούν ή να προσπαθήσουν πάλι με κάποιον άλλο.
Εξαιτίας των ανεπαρκών σχέσεων, πολλοί άνθρωποι σήμερα προσπαθούν παθιασμένα να αλλάξουν τον εαυτό τους, ελπίζοντας έτσι να καλυτερεύσουν τη ζωή τους. Δεν χρειάζεται να αλλάξετε τον εαυτό σας ή τους άλλους για να έχετε περισσότερη και πιο ουσιαστική αγάπη στη ζωή σας. Αντίθετα, μια τέτοια απόφαση γίνεται τροχοπέδη. Όσο προσπαθείτε να αλλάξετε και συμπεριφέρεστε όπως νομίζετε ότι πρέπει, τόσο απομακρύνεστε από τον πραγματικό εαυτό σας και θα είναι ακόμα πιο δύσκολο για εσάς και για τους άλλους να τον αγαπήσουν.
Όσο η αλλαγή έχει ως κίνητρο την αποστροφή για τον εαυτό μας, δεν μπορεί ποτέ να δημιουργήσει περισσότερη αγάπη.
Απόσπασμα από το μικρό βιβλιαράκι του John Gray: Αγαπήστε ξανά
Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2011
Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου 2011
Δεν θέλω να γίνω καλύτερος από κανένα.
Θέλω να γίνομαι καλύτερος από το χθεσινό εαυτό μου.
Υπάρχουν άνθρωποι που στο πρόσωπό τους βλέπεις την επιτυχία, τη χαρά της δημιουργίας, την ευτυχία. Στην εμφάνισή τους, στην εργασία τους βλέπεις ανθρώπους με τους οποίους θα 'θελες να μοιάσεις. Βλέπεις πως, ό,τι και αν φορούν, είναι ταιριασμένο επάνω τους. Αισιόδοξοι στις κουβέντες τους, αλλά προσεκτικοί και θετικοί στη συμπεριφορά τους. Στην εργασία τους εργάζονται με κέφι. Έχει γίνει πίστη τους ότι στο πρόσωπό τους εκπροσωπείται ολόκληρο το κράτος, αν είναι δημόσιοι υπάλληλοι, ότι απ' αυτούς εξαρτάται η επιτυχία της εταιρίας ή της επιχείρησης, αν είναι ιδιωτικοί υπάλληλοι. Κάνουν το παν, για να σας εξυπηρετήσουν και επιδιώκουν να φύγετε από κοντά τους ευχαριστημένοι.
Έχουν σαφή επίγνωση της αποστολής τους, γνωρίζουν τέλεια την εργασία τους, είναι μεθοδικοί και οργανωτικοί στις ενέργειές τους, αναπτύσσουν την αναγκαία πρωτοβουλία, ενεργούν με ταχύτητα και αυτοπεποίθηση και φέρονται με ευστροφία, ανιδιοτέλεια, ευπρέπεια και εντιμότητα.
Αλήθεια, πόσο αλλιώτικος θα ήταν ο κόσμος, αν ο καθένας μας στην εργασία που κάνει ήταν υπόδειγμα προς μίμηση! Η νοικοκυρά στο νοικοκυριό της! Να είναι απαράμιλλη. Ο εργάτης στο εργοστάσιο! Να είναι άφθαστος. Ο δάσκαλος να είναι ο εμπνευστής και ενθουσιώδης ζηλωτής. Επιδίωξή του, να δημιουργεί καθημερινά αξέχαστες θετικές εμπειρίες στους μαθητές του.
Να θυμάται ότι μπροστά του έχει 20 -30 ψυχές, που ζουν από την αναπνοή του. Να σκέπτεται ότι οι μαθητές του και οι μαθήτριές του είναι τόσο ιεροί όσο και τα ʼγια των Αγίων. Φαντάζομαι το δάσκαλο και μαζί μ' αυτόν το γονιό και κάθε επαγγελματία, που συναναστρέφεται ανθρώπους, να είναι τόσο δοσμένος στο έργο του, ώστε να μοιάζει με τον ασκεπή ιερέα που προχωράει προς την ωραία πύλη, κρατώντας στα χέρια του τ' ʼχραντα Μυστήρια.
Πιστεύω ότι εκείνη την στιγμή ο ασκεπής ιερέας είναι ολοκληρωτικά δοσμένος στο έργο του. Προορισμός του να φθάσει στην Αγία Τράπεζα με τα άχραντα μυστήρια.
Ας κάνουμε τον εαυτό μας καλό παράδειγμα για μίμηση. Είτε νέοι είμαστε, είτε γονείς είμαστε, είτε ασκούμε ένα επάγγελμα, ας αγωνιζόμαστε κάθε μέρα να ξεπερνάμε τον καλό χθεσινό εαυτό μας. Ας εφαρμόζουμε όσο το δυνατό περισσότερο την αρχή: "Δεν θέλω να γίνω καλύτερος από κανένα. Θέλω να γίνομαι, κάθε μέρα, καλύτερος από τον χθεσινό εαυτό μου".
Αυτό που έχει σημασία είναι να κάνει ο καθένας μας, ακόμα και το παραμικρό έργο, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Γιατί πρέπει να ξέρουμε, ότι από τη στιγμή που θα πάψουμε να τείνουμε να γίνουμε καλύτεροι, θα πάψουμε να είμαστε καλοί.
Γι' αυτόν που θα υιοθετήσει τη φιλοσοφία να γίνεται κάθε μέρα καλύτερος από το χθεσινό εαυτό του, το έργο θα είναι σκοπός της ζωής του. Θα προσπαθεί με προσοχή, με ακρίβεια, με φρόνηση, αλλά και με τόλμη, να βελτιώνει όλο και πιο πολύ την εργασία του. Θα σταματήσει να διαμορφώνει τη ζωή του, με γνώμονα την ανάγκη του να είναι καλύτερος από κάποιον άλλο. Θα εξετάσει καλύτερα το σκοπό του στη ζωή και μετά θα νιώσει την εσωτερική γνώση ότι έχει όλα όσα του χρειάζονται αυτή τη στιγμή, από πλευράς ταλέντου και ευκαιριών, για να δημιουργήσει το θαύμα που επιζητεί στη ζωή του. Δεν θα επιτρέψει στην καθημερινότητα να τον αποσπάσει από ό,τι είναι ουσιαστικό στη ζωή του.
του Πρεσβυτέρου π. Ιωάννη Γρατσούνα, εκπαιδευτικού.
Υπάρχουν άνθρωποι που στο πρόσωπό τους βλέπεις την επιτυχία, τη χαρά της δημιουργίας, την ευτυχία. Στην εμφάνισή τους, στην εργασία τους βλέπεις ανθρώπους με τους οποίους θα 'θελες να μοιάσεις. Βλέπεις πως, ό,τι και αν φορούν, είναι ταιριασμένο επάνω τους. Αισιόδοξοι στις κουβέντες τους, αλλά προσεκτικοί και θετικοί στη συμπεριφορά τους. Στην εργασία τους εργάζονται με κέφι. Έχει γίνει πίστη τους ότι στο πρόσωπό τους εκπροσωπείται ολόκληρο το κράτος, αν είναι δημόσιοι υπάλληλοι, ότι απ' αυτούς εξαρτάται η επιτυχία της εταιρίας ή της επιχείρησης, αν είναι ιδιωτικοί υπάλληλοι. Κάνουν το παν, για να σας εξυπηρετήσουν και επιδιώκουν να φύγετε από κοντά τους ευχαριστημένοι.
Έχουν σαφή επίγνωση της αποστολής τους, γνωρίζουν τέλεια την εργασία τους, είναι μεθοδικοί και οργανωτικοί στις ενέργειές τους, αναπτύσσουν την αναγκαία πρωτοβουλία, ενεργούν με ταχύτητα και αυτοπεποίθηση και φέρονται με ευστροφία, ανιδιοτέλεια, ευπρέπεια και εντιμότητα.
Αλήθεια, πόσο αλλιώτικος θα ήταν ο κόσμος, αν ο καθένας μας στην εργασία που κάνει ήταν υπόδειγμα προς μίμηση! Η νοικοκυρά στο νοικοκυριό της! Να είναι απαράμιλλη. Ο εργάτης στο εργοστάσιο! Να είναι άφθαστος. Ο δάσκαλος να είναι ο εμπνευστής και ενθουσιώδης ζηλωτής. Επιδίωξή του, να δημιουργεί καθημερινά αξέχαστες θετικές εμπειρίες στους μαθητές του.
Να θυμάται ότι μπροστά του έχει 20 -30 ψυχές, που ζουν από την αναπνοή του. Να σκέπτεται ότι οι μαθητές του και οι μαθήτριές του είναι τόσο ιεροί όσο και τα ʼγια των Αγίων. Φαντάζομαι το δάσκαλο και μαζί μ' αυτόν το γονιό και κάθε επαγγελματία, που συναναστρέφεται ανθρώπους, να είναι τόσο δοσμένος στο έργο του, ώστε να μοιάζει με τον ασκεπή ιερέα που προχωράει προς την ωραία πύλη, κρατώντας στα χέρια του τ' ʼχραντα Μυστήρια.
Πιστεύω ότι εκείνη την στιγμή ο ασκεπής ιερέας είναι ολοκληρωτικά δοσμένος στο έργο του. Προορισμός του να φθάσει στην Αγία Τράπεζα με τα άχραντα μυστήρια.
Ας κάνουμε τον εαυτό μας καλό παράδειγμα για μίμηση. Είτε νέοι είμαστε, είτε γονείς είμαστε, είτε ασκούμε ένα επάγγελμα, ας αγωνιζόμαστε κάθε μέρα να ξεπερνάμε τον καλό χθεσινό εαυτό μας. Ας εφαρμόζουμε όσο το δυνατό περισσότερο την αρχή: "Δεν θέλω να γίνω καλύτερος από κανένα. Θέλω να γίνομαι, κάθε μέρα, καλύτερος από τον χθεσινό εαυτό μου".
Αυτό που έχει σημασία είναι να κάνει ο καθένας μας, ακόμα και το παραμικρό έργο, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Γιατί πρέπει να ξέρουμε, ότι από τη στιγμή που θα πάψουμε να τείνουμε να γίνουμε καλύτεροι, θα πάψουμε να είμαστε καλοί.
Γι' αυτόν που θα υιοθετήσει τη φιλοσοφία να γίνεται κάθε μέρα καλύτερος από το χθεσινό εαυτό του, το έργο θα είναι σκοπός της ζωής του. Θα προσπαθεί με προσοχή, με ακρίβεια, με φρόνηση, αλλά και με τόλμη, να βελτιώνει όλο και πιο πολύ την εργασία του. Θα σταματήσει να διαμορφώνει τη ζωή του, με γνώμονα την ανάγκη του να είναι καλύτερος από κάποιον άλλο. Θα εξετάσει καλύτερα το σκοπό του στη ζωή και μετά θα νιώσει την εσωτερική γνώση ότι έχει όλα όσα του χρειάζονται αυτή τη στιγμή, από πλευράς ταλέντου και ευκαιριών, για να δημιουργήσει το θαύμα που επιζητεί στη ζωή του. Δεν θα επιτρέψει στην καθημερινότητα να τον αποσπάσει από ό,τι είναι ουσιαστικό στη ζωή του.
του Πρεσβυτέρου π. Ιωάννη Γρατσούνα, εκπαιδευτικού.
Τρίτη 27 Σεπτεμβρίου 2011
ΕΚΦΡΑΣΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ
Τα συναισθήματα είναι ποιότητες της διάθεσης μας και είναι αυτά που μας προειδοποιούν για τη πραγματική κατάσταση που βρισκόμαστε.
Συχνά για λόγους κοινωνικής επιθυμητότητας αναστέλλουμε ή φαλκιδεύουμε την εκδήλωση τους.
...
Το γεγονός πέρα από την επιβεβαιωμένη αρνητική επίδραση που έχει στη ψυχοσωματική μας υγεία δημιουργεί μία σειρά από επικοινωνιακά ελλείμματα που ναρκοθετούν τις σχέσεις μας σε κάθε επίπεδο.
Η λύση είναι η φυσική έκφραση των συναισθημάτων… πείτε ξεκάθαρα πως αισθάνεστε και τι σας ενοχλεί. Συζητείστε για αυτό που νιώθετε μετά από συγκεκριμένα γεγονότα.
Το κέρδος θα είναι να καταλάβουν οι άλλοι πως αισθάνεστε και τι έχει προηγηθεί πριν από αυτό.
Τέλος, είναι προτιμότερο να καταλάβετε ότι οι άλλοι αδιαφορούν για το πώς αισθάνεστε παρά να νομίζετε ότι αδιαφορούν από έλλειψη πληροφόρησης.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)