Ευτυχώς, δεν είμαι τέλειος!

           Η επίμονη αναζήτηση της τελειότητας μπορεί να οδηγήσει σε εμμονή ενώ μας απομακρύνει από την ευτυχία.

Για να καταπολεμήσουμε την τελειομανία, το αμερικανικό περιοδικό Whole Living προτείνει ορισμένους τρόπους δράσης ανάλογα με τον τύπο της εμμονής μας.

Ο πρώτος τύπος, σύμφωνα με την έρευνα, είναι η συνεχής αναζήτηση του τέλειου.

Εάν παραλύεις στην ιδέα του λάθους και φοβάσαι ότι αυτό θα καταστρέψει την άριστη εικόνα σου, δεν παίρνεις ρίσκα για να μην αποτύχεις είσαι ακριβώς αυτός ο τύπος. Συνήθως, αυτή η εμμονή βρίσκει πρόσφορο έδαφος στον τομέα της εργασίας στερώντας μας την πραγματική επιτυχία.

Όταν μηδενίζουμε κάθε θετικό νέο και δεν αναγνωρίζουμε το καλύτερο, στερούμε τον εαυτό μας από κίνητρο. Με το να παραδεχθούμε τις αδυναμίες μας μπορούμε να βρούμε νέα πεδία αυτοβελτίωσης.

Επίσης, μπορούμε να ανακαλύψουμε τις χαρές του να κάνουμε λάθος. Εξασκώντας αυτή την ικανότητα, θα απελευθερωθούμε από τις εμμονές μας. Υποεκτιμήσαμε το κόστος της ανακαίνισης του σπιτιού μας; Δεν πειράζει. Την επόμενη φορά θα ξέρουμε. Ήμασταν άτολμοι στη σύσκεψη με τον προϊστάμενό μας; Την επόμενη φορά θα είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι.

Όταν τέλος, συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους, είναι καλό να παρατηρούμε ότι κανείς δεν είναι τέλειος, όλοι έχουν προτερήματα και αδυναμίες. Εμείς γιατί να αποτελούμε εξαίρεση;

Εάν θέλουμε να έχουμε τον έλεγχο πάνω σε όλα, τότε έχουμε εμμονή με την οργάνωση.

Η έρευνα επισημαίνει ότι το καθαρό και τακτοποιημένο σπίτι και γραφείο, δεν μας εγγυώνται την επιτυχία.
Η πιο σημαντική συμβουλή είναι να βάλουμε τους ανθρώπους πάνω από τα αντικείμενα και να αφιερώσουμε περισσότερο χρόνο στην επικοινωνία, ακόμη κι αν αφήσουμε τα ρούχα ασιδέρωτα ή την κούπα του καφέ πάνω στο γραφείο. Η ακαταστασία δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε επαρκείς στις υποχρεώσεις μας. Τα άπλυτα πιάτα είναι ακριβώς αυτό. Άπλυτα πιάτα. Δεν είναι το νόημα της ζωής μας, συμβουλεύουν οι ειδικοί.

Κι αφού αγαπάμε την οργάνωση, τότε ας πάρουμε απόφαση ότι δεν γίνεται να είμαστε τέλειοι σε όλους τους ρόλους κι ας επιλέξουμε τις προτεραιότητές μας. Έτσι, θα ελαφρύνουμε τον εαυτό μας από πολλά ανούσια βάρη.

Ο τρίτος και τελευταίος τύπος είναι η εστίαση στην εξωτερική εμφάνιση.

Όταν κοιτάζουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη και μας έρχεται στο νου το πώς θα θέλαμε να είμαστε, τότε είναι η ώρα να επαναπροσδιορίσουμε την εικόνα που έχουμε για μας.

Κάθε φορά που δεν μας αρέσει κάτι στην εξωτερική μας εμφάνιση, ας βρούμε άλλα τρία στοιχεία που μας αρέσουν. Επιπλέον, αντί να ανεβαίνουμε τρεις φορές την ημέρα στην ζυγαριά, μπορούμε να εστιάσουμε στην βελτίωση της υγείας μας. Είναι πιο πιθανό να δούμε τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Όταν το θέμα έρχεται στην ηλικία, οι ειδικοί τονίζουν ότι η γοητεία μας δεν πηγάζει από την νεανική εικόνα, αλλά από την προσωπικότητα και την αυτοπεποίθηση μας, άρα πάνω σε αυτά πρέπει να δουλέψουμε.

Τέλος, ας πάψουμε να δίνουμε σημασία σε ανούσια πράγματα. Αν τα μαλλιά μας δεν είναι τέλεια, δεν μπορούμε να είμαστε όλη τη μέρα μες τη μιζέρια. Δεν είναι δυνατόν εξάλλου, ένας μεμονωμένος παράγοντας να μας απομακρύνει από τον στόχο μας.

Πηγή: http://www.tovima.gr/health-fitness/article/?aid=393296&h1=true

Τι δεν πρέπει να λέμε στα παιδιά για τον θάνατο?

Τι δεν πρέπει να λέμε

στα παιδιά για τον θάνατο?

-Δεν πρέπει να περιγράφουμε τον θάνατο ως ύπνο. Αν πούμε στο παιδί πως η γιαγιά κοιμήθηκε μπορεί να του προκαλέσουμε διαταραχές στον δικό του ύπνο και φόβο πως αν κοιμηθεί δεν θα ξυπνήσει, όπως η γιαγιά.
-Δεν πρέπει να λέμε στα παιδιά πως η γιαγιά έφυγε ταξίδι γιατί κάθε φορά που εμείς θα φεύγουμε ταξίδι το παιδί θα τρομάζει πως δεν θα επιστρέψουμε. Το ίδιο ισχύει και αν πούμε «έφυγε».
-Δεν πρέπει να λέμε στα παιδιά πως η γιαγιά ήταν ηλικιωμένη και γι αυτό πέθανε γιατί όταν το παιδί ακούσει πως κάποιος νέος πέθανε η εμπιστοσύνη του απέναντί μας θα κλονιστεί. Είναι καλύτερο να εξηγήσουμε πως οι περισσότεροι άνθρωποι πεθαίνουν γέροι, κάποιοι όμως πεθαίνουν νωρίτερα, αλλά να ευχηθούμε εμείς και τα παιδιά μας να ζήσουμε ως τα βαθιά γεράματα.
-Αν πούμε στο παιδί πως η γιαγιά πέθανε γιατί ήταν άρρωστη είναι αναγκαίο να διευκρινίσουμε πως μόνο μια πολύ σοβαρή ασθένεια μπορεί να φέρει τον θάνατο και πως το πιο συνηθισμένο είναι οι άνθρωποι να αρρωσταίνουν αλλά να γίνονται καλά.
-Οι θρησκευτικές αναφορές όπως πχ «ήρθε ένας άγγελος και τον πήρε» ή «τον πήρε κοντά του ο Θεός» τρομάζουν και αναστατώνουν τα παιδιά που νομίζουν ότι κυριολεκτούμε και σκέφτονται:αν ο θεός αποφασίσει αύριο να πάρει κι εμένα κοντά του; Κάτι ανάλογο συμβαίνει και όταν λέμε «είναι ευτυχισμένος τώρα γιατί είναι στον ουρανό με τους αγγέλους». Το παιδί δεν καταλαβαίνει γιατί όλοι κλαίνε αφού αυτός που πέθανε είναι ευτυχισμένος και η αντίφαση το κάνει να ανησυχεί.
Αν αναφερθούμε στις δικές μας μεταφυσικές αντιλήψεις πχ ότι όποιος πεθαίνει πηγαίνει στον ουρανό μαζί με τον Χριστό, είναι καλύτερο να εξηγήσουμε πως υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που το πιστεύουν αυτό και άλλοι που πιστεύουν τελείως διαφορετικά πράγματα όπως πχ ότι υπάρχουν κήποι του Παραδείσου ή δεύτερη ζωή. Παρουσιάζοντας στο παιδί τις διαφορετικές αντιλήψεις που υπάρχουν αφήνουμε τη φαντασία του ελεύθερη να βρει εκείνη που το καθησυχάζει περισσότερο –αν η δική μας δεν το πείθει.

Τι νιώθει το παιδί που χάνει κάποιον αγαπημένο του

Ενοχές. Τα παιδιά νιώθουν ένοχα όταν πεθαίνει κάποιος μέσα στην οικογένεια. Ένα παιδί μπορεί ακόμα και να σκεφτεί πως «η μαμά πέθανε και με άφησε γιατί  ήμουνα κακό παιδί».
Θυμό. Η οργή για τον θάνατο του αγαπημένου μας προσώπου καταλαμβάνει και τους ενήλικες όχι μόνο τα παιδιά. Θυμώνουμε με τους γιατρούς, με τον εαυτό μας, ακόμα και με τον ίδιο τον μακαρίτη που έφυγε ξαφνικά και μας άφησε να τα βγάλουμε πέρα μόνοι μας. Ο θυμός και η λύπη είναι στάδια του πένθους και πρέπει να βοηθήσουμε τα παιδιά να εκφραστούν για να λυτρωθούν.

Πώς μπορούμε να παρηγορήσουμε ένα παιδί που πενθεί;

- Εξηγούμε στο παιδί τι έχει συμβεί χρησιμοποιώντας απλές και κατανοητές εκφράσεις ανάλογες με την ηλικία του.
- Διαβεβαιώνουμε το παιδί πως θα το φροντίζουμε και θα το αγαπάμε.
- Συζητάμε με το παιδί τις σκέψεις του για το θάνατο, τη ζωή και ό,τι άλλο το απασχολεί.
- Το παροτρύνουμε να αποχαιρετήσει το πρόσωπο που πέθανε με όποιο τρόπο νομίζει, βάζοντας τον δικό του συμβολισμό.
- Τηρούμε το ημερήσιο πρόγραμμα του ύπνου, των δραστηριοτήτων και του φαγητού του παιδιού όσο πιο αυστηρά μπορούμε.
- Το προτρέπουμε να θυμάται τον άνθρωπο που χάθηκε και να μας μιλάει γι αυτόν.

Πότε πρέπει να ανησυχήσουμε για το παιδί

Τα παρακάτω σημάδια θα πρέπει να μας χτυπήσουν το καμπανάκι πως το παιδί αντιμετωπίζει πρόβλημα με το πένθος και ίσως χρειάζεται τη βοήθεια των ειδικών.
- δεν θέλει να πάει στο σχολείο ή πέφτει η απόδοσή του
- αρνείται να πάει για ύπνο ή να παίξει με τους φίλους του
- δεν μιλάει καθόλου για το γεγονός
- έχει συχνές εκρήξεις θυμού και τάση να καταστρέφει τα πράγματα
- παρουσιάζει ασυνήθιστη υπερκινητικότητα
- εκδηλώνει άγχος ή φοβίες
- παθαίνει ατυχήματα, αυτοτραυματίζεται και γενικά προσπαθεί να γίνει το επίκεντρο της προσοχής
- παρουσιάζει εφιάλτες ή νυχτερινούς τρόμους
- κάνει ακρότητες, κλέβει, κάνει ζημιές

Ενδεικτικές Τεχνικές για Ενίσχυση της Αυτοεκτίμησης

•  Κάνω μία λίστα με τα θετικά μου χαρακτηριστικά.  Αν επιμένω να καταγράψω και τα αρνητικά μου χαρακτηριστικά, βρίσκω τη θετική τους όψη.
• Καταγράφω τα θετικά της κάθε ημέρας (π.χ. έκανα ηλιοθεραπεία, αγόρασα ένα δώρο στη φίλη μου, έφτιαξα ένα ωραίο κέικ, πέρασα καλά στη δουλειά) και το θετικό συναίσθημα που είχα.
• Κάνω μία λίστα με τα επιτεύγματά μου, τις επιτυχίες μου, ό,τι κάνω καλά, ό,τι καταφέρνω, από τα πιο σημαντικά ως τα πιο ασήμαντα.
• Καταγράφω τις γκάφες ή τις αποτυχίες μου και βρίσκω την αστεία τους πλευρά. Αντιμετωπίζω τα λάθη μου με χιούμορ και  μαθαίνω από αυτά, αποφασίζω να αποφεύγω την τελειοθηρία ή την τελειομανία, η ζωή είναι εδώ και τώρα και καλό είναι να την απολαύσουμε χωρίς να παίρνουμε τα πάντα πολύ σοβαρά!
• Γράφω το πώς θα ήθελα να νιώθω ή τι θα ήθελα να κάνω και το θυμίζω στον εαυτό μου π.χ. 'είμαι άξιος', 'φροντίζω τον εαυτό μου', 'αρέσω στους φίλους μου'.
• Κάνω μία λίστα με τα στοιχεία που μου αρέσουν στον εαυτό μου: «Μου αρέσω γιατί....»
• Καταγράφω τρόπους με τους οποίους θα νιώσω καλύτερα, που δεν κοστίζουν σε χρήμα ούτε έχουν σχέση με φαγητό, π.χ. να κάνω μια βόλτα στην εξοχή, να χαζέψω τις βιτρίνες, να χαϊδέψω τη γάτα μου.
• Σκέφτομαι πράγματα που θα με κάνουν να γελάσω, τρόπους να βοηθάω τους άλλους, λόγους για να γιορτάζω, για τι μπορώ να είμαι περήφανος.
• Τέλος, κάθομαι παρέα με έναν καλό φίλο και συμφωνούμε να επαινούμε ο ένας τον άλλον για 10 λεπτά! ΤΖΙΝΑ ΧΟΝΔΡΟΥ
  ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ - ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ THACE

Ανολοκλήρωτα ταξίδια

Κάποια ταξίδια μοιάζουν να μένουν πάντα μισά, ανολοκλήρωτα, πριν βιαστείς τη μοίρα ένοχη να κρίνεις σκέψου την επιλογή της επιλογής σου.....είναι η μοίρα ένοχη ή μήπως οι επιλογές μας, οι αποφάσεις μας....ο εγωισμός και η περηφάνια μας. Μα το ταξίδι της ζωής δεν τελειώνει ποτέ, πάντα συνεχίζει, αλλάζει προορισμούς και αυτό επιλογή μας είναι. Είναι η άγκυρα που δέσμιους μας κρατά και σαν βαρύνει μας τραβάει μαζί της και εκεί αναρωτιέσαι...σαν την αφήσω για να βγω στον αφρό μιαν ανάσα ύστατη να πάρω ποιό χέρι θα με κρατήσει ζωντανή?

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ

Το πένθος είναι οι συναισθηματικές και σωματικές αντιδράσεις και επιπτώσεις που αισθάνονται οι άνθρωποι λόγω θανάτου ενός αγαπημένου προσώπου. Περιλαμβάνει ένα μεγάλο φάσμα συναισθημάτων όπως λύπη, θυμό, απελπισία, ενοχές, φόβο. Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να παρουσιάσει ένα διαφορετικό συνδυασμό συναισθημάτων και σωματικών ενοχλήσεων.
Ο θάνατος ενός παιδιού δημιουργεί ένα ανυπόφορο αίσθημα αδικίας. Η απώλεια του μέλλοντος του παιδιού, τα ανεκπλήρωτα όνειρα και το παράλογο της συμφοράς, καθιστούν το χαμό ενός παιδιού από τις πλέον οδυνηρές ανθρώπινες εμπειρίες.
Οι γονείς μπορεί να αισθάνονται υπεύθυνοι για το θάνατο του παιδιού όσο παράλογο και εάν αυτό φαίνεται. Οι γονείς παράλληλα νιώθουν ότι έχουν χάσει ένα σημαντικό μέρος του ίδιου του εαυτού τους.
Ο θάνατος ενός συζύγου, είναι μια εξαιρετικά οδυνηρή εμπειρία. Εκτός από το σοβαρό συναισθηματικό σοκ, προκαλούνται νέα δύσκολα προβλήματα όπως αποδιοργάνωση της οικογένειας, ανάγκη αλλαγής τρόπου ζωής, απώλεια εισοδήματος, κοινωνικές επιπτώσεις.
Στους ηλικιωμένους ανθρώπους, ο θάνατος συζύγου σημαίνει απώλεια του ή της συντρόφου με τον οποίο πέρασε μια ολόκληρη ζωή αυτός ή αυτή που μένει πίσω. Στις προχωρημένες ηλικίες, η απώλεια συζύγου και τα αισθήματα μοναξιάς που ακολουθούν μπορεί να επιδεινωθούν και από την απώλεια λόγω θανάτου άλλων φίλων.
Ο θάνατος αγαπημένου προσώπου λόγω αυτοκτονίας είναι από τις δυσκολότερες καταστάσεις. Οι άνθρωποι του περιβάλλοντος, της οικογένειας και οι φίλοι δυσκολεύονται πολύ να δεχτούν και να ξεπεράσουν το δράμα που τους συμβαίνει. Νιώθουν ένα τεράστιο βάρος ευθύνης, ενοχών, θυμού και ντροπής. Μπορεί ακόμη να αισθάνονται σαν υπεύθυνοι για το θάνατο του αγαπημένου τους προσώπου.
Ο ψυχικός πόνος του πένθους είναι τόσο μεγάλος που μερικές φορές οι άνθρωποι αναζητούν τρόπους να τον αποφύγουν παρά να περάσουν από τα στάδια του. Δυστυχώς ο τρόπος αυτός δεν επιτρέπει την ανάρρωση από την ψυχική και σωματική οδύνη του πένθους.
Οι άνθρωποι για να μπορέσουν να ξεπεράσουν την τραυματική αυτή εμπειρία, πρέπει να περάσουν από τα στάδια του πένθους. Χρειάζονται τη βοήθεια της οικογένειας τους, των συγγενών και των φίλων τους. Ακόμη η βοήθεια εξειδικευμένων επαγγελματιών ψυχολόγων  από τα πρώτα στάδια του πένθους, μπορεί να είναι εξαιρετικά χρήσιμη.
Είναι σημαντικό να διακρίνουμε κάποια στάδια από τα οποία οι άνθρωποι που έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα θα περάσουν κατά τη διάρκεια του πένθους τους.
Το αρχικό σοκ, χαρακτηρίζεται από την κρίση που ακολουθεί το δυστυχές συμβάν. Το στάδιο αυτό μπορεί να διαρκέσει μέρες ή εβδομάδες μετά από το θάνατο του αγαπημένου προσώπου. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από πολλές αντιδράσεις σωματικές, συναισθηματικές, συμπεριφορικές και γνωσιακές. 
Η δεύτερη κρίση, μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε στιγμή κατά τους πρώτους μερικούς μήνες. Το αρχικό μούδιασμα που παρατηρείται κατά το πρώτο στάδιο που ως ένα σημείο βοηθά τον άνθρωπο που πενθεί, εξαφανίζεται. Ο πόνος μπορεί να είναι ακόμη μεγαλύτερος και η κατάσταση δυσκολότερη από ότι αρχικά το άτομο που πενθεί, νόμιζε ότι θα μπορούσε να είναι.
Είναι σημαντικό στο στάδιο αυτό, να μην αποκρύβεται ο πόνος. Αυτός που πενθεί πρέπει να αναζητά βοήθεια από τα άτομα του περιβάλλοντος του, τα οποία μπορούν να το στηρίζουν.
Στο τρίτο στάδιο των αναμνήσεων, το άτομο που πενθεί ξαναθυμάται, αναπολεί πάρα πολύ και συνεχώς, το αγαπημένο του πρόσωπο που πέθανε. Πολλοί που πενθούν, εκπλήσσονται για το μεγάλο αριθμό πραγμάτων που ξαναθυμούνται και των εμπειριών που είχαν μαζί με τα χαμένα αγαπημένα τους πρόσωπα, τις οποίες βιώνουν ξανά νοητικά.
Στο τέταρτο στάδιο της προσαρμογής, το άτομο που πενθεί προσπαθεί να αντεπεξέλθει και να προσαρμοστεί στη νέα κατάσταση πραγμάτων που διαμορφώθηκε μετά την απώλεια του αγαπημένου προσώπου. Η ζωή χωρίς αυτό, είναι μια αδυσώπητη πραγματικότητα και στο τέταρτο στάδιο αρχίζει η επανεκτίμηση της ζωής. Η πορεία προς τα πάνω μπορεί τώρα να αρχίσει.
Στο πέμπτο στάδιο της παράδοσης, το άτομο που πενθεί, κερδίζει απόσταση από τις παλιές καταστάσεις και τους παλιούς ρόλους που είχε όταν ζούσε το αγαπημένο του πρόσωπο.
Στο έκτο στάδιο της μνήμης, με το αγαπημένο πρόσωπο που πέθανε δημιουργείται περισσότερο μια νέα σχέση μνήμης.
Στο έβδομο στάδιο της ολοκλήρωσης, οι σκέψεις για το αγαπημένο πρόσωπο που χάθηκε, γίνονται με λιγότερο ή και καθόλου πόνο. Υπάρχει πάντοτε το αίσθημα της λύπης αλλά όχι ο σπαρακτικός πόνος των πρώτων σταδίων.
Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι που πενθούν που θα περάσουν απαραίτητα από όλα τα πιο πάνω στάδια ή με τη συγκεκριμένη χρονολογική σειρά.
Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να παρουσιάσει διαφοροποιήσεις όσον αφορά στη σειρά των σταδίων του πένθους που θα διέλθει και όσον αφορά στην ένταση και χρονική διάρκεια τους. Συνήθως χρειάζονται δύο χρόνια για να ξεπεράσει κάποιος το θάνατο αγαπημένου του προσώπου. Όταν πρόκειται για ξαφνικό τραυματικό θάνατο, ο χρόνος μπορεί να είναι μεγαλύτερος.
Υπάρχουν και περιπτώσεις που η φυσιολογική διαδικασία του πένθους μπορεί να μην εξελιχθεί κανονικά. Είναι δυνατόν να παρατηρηθούν επιπλοκές του πένθους όπως παρατεταμένη περίοδος θλίψης, μη αποδοχή της απώλειας, επίμονες ιδέες για το θάνατο του αγαπημένου προσώπου, κατάθλιψη σοβαρού βαθμού, ψυχοκινητικά προβλήματα και σύνδρομο μετατραυματικού στρες.
Σε τέτοιες περιπτώσεις είναι αναγκαία η βοήθεια και παρακολούθηση από ειδικό ψυχολόγο-ψυχοθεραπευτή με εμπειρία στα θέματα σχετικά με την απώλεια αγαπημένων προσώπων λόγω θανάτου και το πένθος.
Με υπομονή, υποστήριξη, βοήθεια από τους συγγενείς και φίλους, οι περισσότεροι άνθρωποι με την πάροδο του χρόνου καταφέρνουν να αντιμετωπίσουν το πλήγμα του θανάτου του αγαπημένου τους προσώπου. Ο πόνος μειώνεται και παραμένουν οι προσφιλείς αναμνήσεις.

10 ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΚΑΥΤΕΡΕΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

1) Μιλα στους ανθρώπους. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ωραίο, όσο μια χαρούμενη λέξη ή χαιρέτισμα.

2)Χρειάζονται 72 μυς για να κατσουφιασεις και μόνο 14 για να χαμογελάσεις.

 3) Φώναζε τους ανθρώπους με το όνομα τους. Η πιο γλυκιά μουσική στα αυτιά του κάθε ανθρώπου, είναι ο ήχος του δικού του ονόματος

 4) Να είσαι φιλικός και χρήσιμος. Πρέπει να είσαι φίλος για να έχεις φίλους.

5) Να είσαι εγκάρδιος. Μιλα και συμπεριφερσου σαν ότι και να κάνεις να είναι για σένα μεγάλη ευχαρίστηση. Κανένας δεν θέλει να έχει σχέση με μεμψίμοιρο.

 6) Να ενδιαφέρεσαι για τους άλλους ανθρώπους. Μπορεί να τους συμπαθήσεις σχεδόν όλους αν προσπαθήσεις. Φτάνει να σιγουρευτείς ότι τους δέχεσαι, όπως είναι και όχι όπως θα ήθελες να είναι. 7) Να είσαι γενναιόδωρος με τον έπαινο και προσεκτικός με την κριτική. Ενας καλός κάνονας είναι να δίνεις τουλάχιστον τέσσερα θετικά σχόλια για κάθε ένα αρνητικό.

8) Να σκέφτεσαι σοβαρά τις απόψεις των άλλων. Συνήθως υπάρχουν τρεις πλευρές σε μια αμφισβήτηση: η δική σου, του άλλου προσώπου και η σωστή

9) Να παίρνεις υπόψη τα συναισθήματα των άλλων, θα εκτιμηθεί.

10) Η καλή αίσθηση του χιούμορ, η μεγάλη δόση υπομονής και μια δοση ταπεινοφροσύνης θα σε ανταμείψουν ποικιλοτρόπως

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Ζήτησα δύναμη... και ο Θεός μου έδωσε δυσκολίες για να με κάνει δυνατό...
Ζήτησα σοφία... και ο Θεός μου έδωσε προβλήματα για να τα λύσω...
Ζήτησα ευημερία... και ο Θεός μου έδωσε μυαλό και υγεία για να δουλέψω...
Ζήτησα κουράγιο... και ο Θεός μου εμπόδια για να τα ξεπεράσω...
Ζήτησα αγάπη... και ο Θεός μου έδωσε πονεμένους ανθρώπους για να τους βοηθήσω...
Ζήτησα χαρές... και ο Θεός μου έδωσε ευκαιρίες...
ΔΕΝ ΕΛΑΒΑ ΤΙΠΟΤΕ ΑΠΟ ΟΤΙ ΖΗΤΗΣΑ...
ΕΛΑΒΑ ΟΜΩΣ ΟΛΑ ΟΣΑ ΧΡΕΙΑΖΟΜΟΥΝ!!!